fbpx

“Šuti, bolan, erotika”

Drugaricu Bakić to čak na neki perverzan, no progresivan način uzbuđuje, pa nam na kraju teksta opisuje svu tu erotiku kupanja u slanoj vodi antifašističkih jezera, maštajući da se ustvari kupa u slanim suzama “nacionalista”.

Piše: Mustafa DRNIŠLIĆ

 

Zagrebačka “spisateljica, poetesa i feministkinja” rodom iz Tuzle Asja Bakić ovih je dana tekstom Pokradeni grad: Od raspada Juge dobili su samo plažu, objavljenim u Express.hr, demonstrirala koliko je za razum otrovan koktel implantirane jugonostalgije, neumjerenog lokal-patriotizma i nakaradne ideologije kakav je trećevalni postmoderni feminizam.

U pauzama borbe tastaturom protiv “patrijarhata” i “konzervativne ideje obitelji”, te nadahnutog pisanja o “drkanju i plakanju”, Bakićeva se odlučila oplemeniti javni prostor svojim bulažnjenjima o Tuzli i Jugoslaviji nekada i sad. Za Bakićevu je Tuzla svojevrsni “corpus separatum” unutar Bosne i Hercegovine jer je, navodno, riječ o gradu posebnom zbog svog “političkog identiteta”, koji je bio i ostao socijalistički. Također, Bakićevoj je nemoguće zamisliti Tuzlu bez Jugoslavije, pa je ona mišljenja da je upravo to, kao i specifični tuzlanski “socijaldemokratski afinitet”, ono zbog čega drugi navodno “preziru Tuzlu”.

Bakićeva promovira i stari mit o tome kako “Tuzla radi, a Sarajevo se gradi”, pa sve stavlja u kontekst eksploatacije nekakvih tuzlanskih marksizmom prosvijećenih proletera od sarajevskih kleronacionalista na vlasti. No, to nije sve, svojim ružičastim durbinom, pardon, pink dalekozorom, Bakić čak iz Zagreba vidi da “Tuzla zna da je borba za zaštitu nacionalnih interesa oprečna zaštiti javnog dobra”, pa za nju postoje samo dva izbora – ili “graditi javna gradska kupališta”, poput drugova koji već decenijama upravljaju Tuzlom, ili graditi “kult Alije Izetbegovića i privatno bogatstvo njegovih potomaka”, kao što to navodno rade mrski narodni neprijatelji (i mučke Sarajlijice).

Naravno, ova prenemaganja Asje Bakić gotovo su pa komična zbog sasvim uočljivih kontradiktornosti. Bakić ponosno veliča višedecensijki fenomen politički “crvene” vlasti u Tuzli, ali istovremeno lamentira zbog manjka bilo kakve nove infrastrukture, ili uopće privrednog razvoja tog grada. Upravo je ta nesposobnost da se vidi uzročno‑posljedična veza između ovih dviju činjenica, neokomunista na vlasti i izostanka progresa, tako tipična za sve one kojima je implantirana nostalgija za vremenom u kojem su bili tek djeca.

Bakićeva, koja danas iz feminističko-konzumerske perspektive piše o pornofilmovima i nabreknutim crnim spolovilima, za života bivše Jugoslavije još je mislila da djecu donose rode, pa nije jasno iz kakve pozicije, osim one nostalgičara iz druge ruke, i s kakvim autoritetom može praviti bilo kakve autentične komparacije o ondašnjem i današnjem životu. Komičan je i lokal-patriotizam koji Bakićeva prakticira iz Zagreba, pa sve probleme i ondašnje i današnje Tuzle pozicionira van samog grada – nekad je to Beograd, nekad Sarajevo, nekad “seljačine” iz kantona koje žele da preuzmu “državu Tuzlu”, no nikad to nisu crveni tuzlanski faraoni i FGR koja ih uporno bira.

Ipak, najzanimljivije od svega, ali i krajnje simptomatično, jeste to kako Bakić nakon što se isplakala nad zaustavljenim razvojem Tuzle ipak piše u slavu i čast onih koji su odgovorni za taj zastoj i koji su građanima Tuzle, tokom svoje duge vladavine, omogućili jedino to da se mogu okupati u vještačkim jezerima.

Drugaricu Bakić to čak na neki perverzan, no progresivan način uzbuđuje, pa nam na kraju teksta opisuje svu tu erotiku kupanja u slanoj vodi antifašističkih jezera, maštajući da se ustvari kupa u slanim suzama “nacionalista”.

Genijalno.

Ako bismo u takav prizor dodali i nekog crnog “mandinga”, recimo studenta na razmjeni iz socijalističke republike Gornje Volte, a radnju smjestili u sedamdesete godine prošlog stoljeća, imamo i početnu scenu za prvi antifašističko-feministički erotski retrotriler.

PROČITAJTE I...

Sazivanje Prvog bošnjačkog sabora, demokratska i slobodna atmosfera u kojoj se odvijao, odluke i zaključci koji su doneseni, nacionalno jedinstvo koje je pritom iskazano te dalekosežne posljedice koje je polučio predstavljaju historijsku vododijelnicu, trenutak kada su poslije jednog teškog i dugog stoljeća Bošnjaci konačno postali moderan politički narod koji se čvrsto opredijelio ne samo da opstane već i da stupi na svjetsku pozornicu kao politički suveren, kulturološki poseban te prije svega državotvoran narod

Na popisu stanovništva 2013. godine 91,36 posto građana Kantona Sarajeva izjasnilo se da govori i piše bosanskim jezikom. U istom tom kantonu, iste te godine, na istom tom popisu, 83,79 posto stanovništva izjasnilo se da pripada bošnjačkom narodu. Iste godine, na istom popisu, 1.193 građanina u glavu, ili 0,28 posto stanovnika gotovo polumilionskog Kantona Sarajevo, izjasnilo se da govori jezikom koji nazivaju “BHS”, dok svi drugi govore ili bosanskim, ili hrvatskim, ili srpskim. Stoga bi bosanski jezik trebalo školarcima u dokumentima pisati po principu automatizma, osim ako roditelji žele pisati hrvatski ili srpski jezik

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!