fbpx

Odlaze nam građani: Posrbljavanje i kroatizacija “građanske” političke misli

Teško je danas imati bilo kakve simpatije spram Mustafića ili Kontića jer je riječ o korifejima građanske ideologije koje sada razdiru upravo oni koji su stasali zahvaljujući upravo nezdravom okruženju što su ga njih dvojica stvarali. Šta danas, kada je politička situacija izuzetno teška, naše društvo ima od toga što su Mustafić i Kontić pokazali barem mrvicu zdravog razuma kada je upravo njihovo vlastito predano dugogodišnje pregalaštvo direktno zaslužno za uzgajanje tolikih ljigavih guja u njedrima

 

 

Piše: Mustafa DRNIŠLIĆ

Trend ideološkog usitnjavanja i polarizacije ljevičarske ili, bolje rečeno, građanske ideje na našoj političkoj i društvenoj sceni nikako da se zaustavi. Ono što je prije dvadesetak godina bio jedinstveni ideološki, idejni i politički front čvrsto utemeljen na tekovinama prošlog sistema danas liči na surealni kaleidoskop. Bivši drugovi i drugari guraju se i takmiče u javnom prostoru za titulu jedinog legitimnog predstavnika građanske ideje i napadaju jedni druge optužbama za servilnost “etnonacionalistima”.

U cijelom tom procesu interesantno je primijetiti da je napuknuće nastalo tačno ondje gdje se i očekivalo, na pitanju nacionalnog, te da je “građanska ljevica” potvrdila gotovo svaku od dubokih sumnji koju su u vezi s njom, a pogotovo u vezi s njenim najglasnijim zagovornicima, imali svi oni koji pažljivije prate politička zbivanja. Naravno, kada govorimo o “našoj” političkoj i društvenoj sceni, mislimo na one dijelove Bosne i Hercegovine koje je odbranila Armija RBiH. Na prostorima Bosne i Hercegovine koji su tokom rata bili pod kontrolom srpskog ili hrvatskog agresora nije bilo, niti danas ima, čak ni autentičnih zagovornika ove ideje, a kamoli autohtone organizirane političke “anacionalne građanske ljevice”.

NADESNO, RAVNAJ SE

Lom se, sasvim očekivano, desio po “nacionalnom šavu”, ondje gdje je naprsnuće od početka bilo vidljivo svakom objektivnom promatraču. Pokazalo se da je znatan broj srpskih i hrvatskih “građanski orijentiranih” političara, novinara i javnih ličnosti podržavao ljevičarsku ideologiju više u cilju određene mimikrije nego što je zaista vjerovao u nju. Za njih ova ideologija nije bila iskreno uvjerenje već “politički korektan” način da se glasno bore protiv “bošnjačkog entnonacionalizma”, a da sami ne budu prozvani za vlastiti nacionalizam. Od primjedbi da je nepošteno tvrditi da postoje tri jednaka nacionalizma, da nije korektno bošnjačkom patriotizmu i ljubavi prema domovini imputirati šovinizam te da je krajnje licemjerno svoditi borbu protiv nacionalnog na one prostore gdje nacionalnog najmanje i ima, što će reći većinski bošnjačke prostore, branilo se što glupavim floskulama o “metenju ispred svog praga”, što vriskom o ugroženosti.

No, istinska uvjerenja izašla su na vidjelo u pitanju tretmana Agresije i Genocida, različite moralne, ali i legalne pozicije “zaraćenih strana” te šta iz toga proizlazi u smislu legitimiteta različitih politika. Dobar dio ovih srpsko-hrvatskih građanskih mimikrona nije se mogao pomiriti s idejom pripadanja političkoj i ideološkoj platformi koja će, ma koliko građanska, anacionalna i ljevičarska bila, ipak praviti jasnu distinkciju između agresora i žrtve, legalista i pobunjenika, dobrih i loših te samim tim trajno historijski etiketirati njihove političke, ali i etničke kolektive kao one koji su se u periodu od 1992. do 1995. godine našli na pogrešnoj strani historije.

Upravo su to razlozi zbog kojih je došlo do “skidanja maski”, pa je ova grupacija dojučerašnjih i pripadnika i miljenika “fine gradske raje” sada i otvoreno preuzela velikosrpske i velikohrvatske narative o dogovorenom ratu, a ne agresiji, podjednakoj krivici za rat, bošnjačkom “viktimološkom narativu”, građanskoj državi kao paravanu za bošnjačku državu i tako dalje. Ova grupacija još politički ne artikulira svoje stavove, uglavnom jer bi time pokazali da su u suštini pristalice politike SNSD-a i HDZ-a, za sada se okuplja isključivo oko internet-portala, no pokazuje sasvim otvorene simpatije spram toga kako Naša stranka i nikšićizirani SDP tretiraju nacionalno pitanje i “građansku ideju”. A indikativno je da su istovremeno bili i velike pristalice i zagovornici propale frankenštajn-vlade u Kantonu Sarajevo.

Kuriozitet je što se ovoj grupaciji pridružio i određen broj pojedinaca koji su rođenjem etnički Bošnjaci, ali kulturološki, a naročito politički, pripadaju srpskom i hrvatskom korpusu. Iako se među takvim odmetnicima svakako može naći određen broj lično i profesionalno neostvarenih skribomana koji su iz vlastitih frustracija i neostvarenih ambicija (p)ostali bijedni novinarski kondotijeri, ipak se većinom radi o osobama kod kojih je infekcija autošovinizmom toliko uznapredovala da je dovela do mutacije kulturološkog i identitetskog koda, a što se artikulira, prije svega, javnim zauzimanjem tipično srpskih ili hrvatskih političkih pozicija. Ovaj interesantni, ali i žalosni fenomen čini se da je prije svega posljedica ideološke indoktrinacije kojoj su ovi pojedinci bili izloženi tokom svog fakultetskog obrazovanja, posebno na Filozofskom fakultetu Sarajevskog Univerziteta, ali i trenda “depatriotizacije ljevice”. Ovaj trend nastao je kao želja da se ljevica “distancira od patriotskih narativa”, naročito onih vezanih za odbranu od Agresije koje neki ljevičarski ideolozi smatraju ne samo “bošnjačkim” već i “desničarskim”, a što je neminovno dovelo do pojave usvajanja srpskih i hrvatskih narativa i stajališta, posebno u vezi s događajima vezanim za rat.

Poput svih šizmatika, ovi dojučerašnji pripadnici građanskog mainstreama istovremeno su i ikonoklasti koji s ogromnom ostrašćenošću, većom čak i od svojih desničarskih srpskohrvatskih sunarodnjaka, napadaju one osobe, ideje ili politike koje danas vide kao lažne idole, šuplje građanske toteme u kojima čuče prijetvorni bošnjački vragovi. S fanatičnošću novoobraćenika, i u pokušaju da saperu sa sebe stigmu “sarajevskih” Srba i Hrvata, oni napadaju svoje dojučerašnje drugove i svoje nekadašnje uzore optužujući ih baš za onaj grijeh koji su sami počinili: prijetvornost, političku mimikriju i latentni nacionalizam.

REVOLUCIJA JEDE SVOJU DJECU

Kako to izgleda u praksi, na svojoj koži osjetili su Dino Mustafić i Boro Kontić. Indikativno, ove perjanice građanskog mainstreama bile su izložene žestokoj paljbi svojih dojučerašnjih poštovalaca iz jednog te istog razloga, percepcije da su narušili vrijednosni ekvilibrij i uspostavljeni narativ o podjednakom zlu “nacionalista s tri strane”.

Dini Mustafiću su srpsko-hrvatski građansko-ljevičarski desperadosi i njihovi “bošnjački” korisni idioti uzeli za zlo njegov tekst u Peščaniku, u kojem je napisao: “Ne želim pisati politički korektne kolumne koje traže etničku kvotu podjednake krivice sva tri naroda u BiH, pa da kažem kako postoji i treća agresivna politika, ona kod Bošnjaka, ali ona naprosto ne postoji.” Za Mustafića je “bošnjački nacionalizam” štetan, ali nije maligan kao oni srpsko-hrvatski, već je više “čaršijsko‑mahalske” prirode. Uprkos pokazanom autošovinističkom orijentalizmu, ipak su ovakve Mustafićeve tvrdnje za srpsko-hrvatske “građane” vrhunski krimen i dokaz ideološke zaprljanosti jer su u potpunoj suprotnosti njihovim željama i namjerama da, uprkos svim haškim presudama, nekako rehabilitiraju svoj politički, kulturni i etnički kolektiv od odgovornosti i historijske stigme.

Mustafićev ostatak teksta te njegov pjev o sekularizmu, modernosti, demokratiji i zajedništvu nije ostavio nikakav efekt jer takve parole i floskule u suštini nikada i nisu zanimale srpsko-hrvatske građanske ljevičare budući da su bile i ostale tek prikladno sredstvo, prigodna ideološka batina kojom je trebalo u povoju stući bošnjačku kulturnu i političku emancipaciju te tako pomoći održanju srpsko-hrvatske kulturološke dominacije, ali i stvoriti ugodno okruženje za normalizaciju vlastitih narativa i svjetonazora.

Boro Kontić je pak pretrpio plotun, pa čak i pravi baraž, mržnje zbog prve rečenice svog teksta objavljenog u crnogorskoj Pobjedi u kojem sasvim zdravorazumski za nekoga ko se sjeća početka, toka i kraja posljednje velikosrpske Agresije i Opsade Sarajeva piše: “Kad čujem da su Srbi ugroženi odmah obiđem podrum.” Zbog ove rečenice zaradio je optužbe da je rasist, srpski Dževad Galijašević, “poltronska ljudska splačina” pa čak i “demonski autošovinist”. Izgleda da je novonastalu (veliko)srpsku građanštinu i njene posrbice posebno iziritiralo to što je Kontić tekst ovakvog sadržaja objavio u jednom crnogorskom listu, i to u trenutku dok ova grupacija sa svojih portala, u duhu borbe “za krst časni i slobodu zlatnu”, doslovno vodi informativno-propagandni rat protiv Crnogorske vlade. Dojučerašnjim sarajevskim komesarima, a današnjim novinarskim litijašima Kontićev tekst, a posebno lajkovi dojučerašnjih drugara, toliko su zasmetali da su svoje bivše istomišljenike označili kao “zle, patetične i umno izopačene provincijalne gluperde” te “intelektualno zapuštenu zlu i pokvarenu sirotinju”.

Iako ovakve pojave nisu niti najmanje smiješne, te iako je likovanje nad tragikomičnim bankrotom jedne ideje pomalo neukusno, teško je ne pomisliti da u svemu ipak ima onoga što neki nazivaju poetskom pravdom. Teško je danas imati bilo kakve simpatije spram Mustafića ili Kontića jer je riječ o korifejima građanske ideologije koje sada razdiru upravo oni koji su stasali zahvaljujući upravo nezdravom okruženju što su ga njih dvojica stvarali. Šta danas, kada je politička situacija izuzetno teška, naše društvo ima od toga što su Mustafić i Kontić pokazali barem mrvicu zdravog razuma kada je upravo njihovo vlastito predano dugogodišnje pregalaštvo direktno zaslužno za uzgajanje tolikih ljigavih guja u njedrima?

Nekako se čini sasvim pravednim i prikladnim da se kerberi, na čiju se troglavost uzalud ukazivalo, a koji su se godinama tovili po raznim redakcijama, uredništvima, projektima, nevladinim organizacijama i raznim drugim hladovinama razdirući pamet bošnjačkom narodu, konačno u jednom trenutku okrenu i ujedu svoje nemarne i budalaste vlasnike za guzicu. Kako bismo rekli, svakome po zaslugama.

PROČITAJTE I...

Pašovićeva jednačina sugerira da je kultura = ON, a da je nacionalno = vjersko, i obrnuto. Pritom mu je sve što u kulturi proizvedu nacionalna društva i vjerske zajednice nešto nazadno, folklorno, prevaziđeno. Oboje su mu nešto što bi rado protjerao iz društva. Naime, Pašović i njegovi intimusi graknuli su još 2015. godine, kada su od Federalnog ministarstva kulture smanjene bolesno visoke dotacije za festivale poput MESS-a. Tada su tvrdili da se ukida internacionalna kultura, a subvencionira folklor. Ipak, ostaje posve nejasno kako uopće može postojati internacionalno ako nije utemeljeno na nacionalnom? Pa nije li internacionalna kultura upravo plodonosna i izlječujuća komunikacija između nacionalnih kultura? Uzalud je ovakva pitanja postavljati Pašoviću i njegovoj toploj režiserskoj braći jer je njima vrhunac umjetnosti kada djevojka koja glumi muslimanku iz svoje vagine na pozornici izvadi zastavu Bosne i Hercegovine

Da li je potrebno i spominjati da je Mazalica aktivno litijašio po Crnoj Gori, “branio” tamošnje srpske “svetinje”, borio se junački protiv “milogoraca” te, po vlastitim riječima, “osjećao nacionalni romantizam”.

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!