Franjevci u Maroku

U devetnaestom i dvadesetom stoljeću upravo su franjevci osnovali bolnicu u Tangeru, rezerviranu za kršćansko stanovništvo, a zatim izložba prikazuje stvaranje štampe i pionirske studije o dijalektima arapskog jezika. Fra José Lerchundi, koji je služio u Tangeru, napisao je prvi dijalektni rječnik nazvan Rudimenti vulgarnog arapskog jezika koji se govori u Marokanskom carstvu, napisan 1872. i ponovo štampan početkom 20. stoljeća.

 

U Maroku je otvorena izložba kojom se obilježava osam stoljeća prisutnosti franjevaca u Maroku, zemlji u kojoj su radili kao socijalni radnici, u koju su donosili poruke sultana ili promotori kulture, gotovo uvijek daleko od prozelitičkog rada. Izložba “800 godina susreta” govori o radu franjevaca otkako je njihov osnivač sv. Franjo Asiški poslao pet italijanskih fratara koji su završili u zatvoru i koji su pogubljeni zbog pokušaja širenja kršćanstva u Marakešu, “zemlji nevjernika”.

Fra Simeón Stachera, koji je godinama proučavao rad svog reda u Maroku, objašnjava da su franjevci prije svega pomagali hiljadama zarobljenih kršćana u tamnicama Tetuán, Salé ili Fez nakon što su ih zarobili Berberi. Između 16. i 18. stoljeća franjevci, koji su uvijek dolazili iz Maroku susjedne španske biskupije Seville, pružali su medicinsku i duhovnu skrb kršćanskim zatvorenicima, koji su ponekad čitave godine provodili iza rešetaka sve dok neko za njih nije platio otkupninu.

Marokanski vladari donosili su uredbe o zaštiti, pojedinačne, a ponekad i kolektivne, za franjevce, a neki od tih dekreta dio su izložbe. Povjerenje koje su franjevci imali kod vladara bilo je takvo da su ih često slali kao “truhmane” (kako su ih tada prevoditelji nazivali) pred evropskim sudovima kako bi koordinirali razmjenu muslimanskih zarobljenika za kršćane. U tim su stoljećima franjevci imali pristup najboljim medicinskim preparatima, a nije bilo rijetkost da marokanski vladari naručuju lijekove za vlastitu skrb ili za zaštićene; ponekad su čak distribuirali lijekove među lokalnim stanovništvom.

U devetnaestom i dvadesetom stoljeću upravo su franjevci osnovali bolnicu u Tangeru, rezerviranu za kršćansko stanovništvo, a zatim izložba prikazuje stvaranje štampe i pionirske studije o dijalektima arapskog jezika. Fra José Lerchundi, koji je služio u Tangeru, napisao je prvi dijalektni rječnik nazvan Rudimenti vulgarnog arapskog jezika koji se govori u Marokanskom carstvu, napisan 1872. i ponovo štampan početkom 20. stoljeća.

Lerchundi je bio glavna osoba zadužena za misije u Maroku. Stoljećima su franjevci izbjegavali svaku prozelitičku “misiju” i nikada nisu pokušali prekrstiti muslimane, između ostalog i zato što to marokanski zakon i tada i danas zabranjuje. U 21. stoljeću djelo franjevaca više je usmjereno na pomoć mnogim subsaharskim narodima koji su nasukani u Maroku tokom tranzita u Evropu. Njih 18 koji žive u Maroku u šest različitih gradova pomažu onima koji trpe, najviše djeci, samohranim ženama ili bolesnima.

 

PROČITAJTE I...

Macron, poput Françoisa Mitterranda, Jacquesa Chiraca, Nicolasa Sarkozyja i Françoisa Hollandea, pokušava natjerati CFCM da funkcionira kao svojevrsni “štit” od radikalizacije, očekujući čvršću integraciju muslimana Francuske, kojih ima oko šest miliona, među ukupno 67 miliona Francuza. Jedno od pitanja u kojima Macron očekuje pomoć jeste pitanje vela ili hidžaba, koji je bio zabranjen u Francuskoj 2004. godine. Ta je mjera imala određenog uspjeha i u drugim evropskim zemljama. Petnaest godina kasnije, hidžab je ponovno postao osjetljiv društveni problem, ne samo na periferiji i u predgrađima nego i na nekim univerzitetima

Catuxa Novo, inženjer krajolika i voditelj odjela Alhambre za zelene površine, objašnjava da je pojam Arapa o zelenim površinama bio potpuno različit od koncepta kakav imaju Španci. “Za njih, ljude iz pustinje, vrt je bio slika raja”, kaže Novo. Ovdje je voda glavni element koji povezuje jedno područje s drugim kroz jezerca, fontane, cisterne i kanale. “

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!