Tahir Hasanović, kameleonski strateg iz Srbije

Koliko Tahir Hasanović, siva eminencija srbijanske politike i biznisa, može imati veze s današnjom BiH? Možda u onoj mjeri u kojoj su vezu s političkim i društvenim stanjem u BiH imali ili još imaju Vuk Drašković, Ivica Dačić, Budimir Lončar, Milo Đukanović, Rasim Ljajić, bivši srbijanski muftija Muhamed Jusufspahić, Čedomir Jovanović, Azem Vlasi pa i Slobodan Milošević za svog života. Svi su pobrojani ili prijatelji ili poslovni partneri Tahira Hasanovića

Nisam prisutan u javnosti jer nisam ubeđen da moje pojavljivanje znači nešto. Dobra dela ljudi, koji veruju, čine u tišini jer On za njih zna.” Ovo su skromne riječi koje nam je na upit za intervju uputio Tahir Hasanović, siva eminencija srbijanskog biznisa i politike. Na koga se odnosi naglašena zamjenica – On – u Hasanovićevom odgovoru, treba ostaviti čitateljstvu na slobodnu procjenu, tek nakon pročitanog teksta.

Pomalo čudan lik koji predstavlja možda najznačajniju vezu između poslovnog i političkog svijeta najprije u Srbiji, a zatim i u nekim drugim državama, bio bi otprilike taj Tahir Hasanović. On je istovremeno i javna i povučena ličnost. Rado se fotografira, ali istodobno ostaje u sjeni većine političkih događaja oko sebe, iako je bitan faktor u njima. Ono što ne krije i što se o njemu zna jeste da je član srpske masonerije i da je pripadnik Trilateralne komisije, kontroverzne organizacije za koju se vjeruje da je najjače međunarodno tijelo za globalne trgovine i političke intrige.

Hasanović je i član direktorija Britansko-srbijanske trgovinske komore. Što se tiče masonerije, odmah da se razjasni kako ova priča nema veze s klasičnim zagonetkama i mistikom koja se vuče za ovom organizacijom. Riječ je o registriranim i postojećim masonskim ložama. Masonske lože na području bivše Jugoslavije odavno djeluju javno, nisu više skrivene, iako su i dalje diskretne pri odnosima s medijima i pojedincima koji nisu njihovi punopravni članovi. Tahir Hasanović baš odgovara takvom profilu jer je podjednako i diskretan i transparentan.

OD MARKSISTE DO MASONA

Prema pisanju nekih informativnih portala u Srbiji i Hrvatskoj, Tahir Hasanović proglašen je “stvarnim” političkim liderom Srbije. Koliko je to pretjerano, diskutabilno je, pošto ga u tamošnjim medijima i pljuju i hvale. No, koliko Hasanović ili priča o njemu može imati veze s današnjom Bosnom i Hercegovinom? Možda u onoj mjeri u kojoj su vezu s političkim i društvenim stanjem u Bosni i Hercegovini imali ili još imaju Vuk Drašković, Ivica Dačić, Budimir Lončar, Milo Đukanović, Rasim Ljajić, bivši srbijanski muftija Muhamed Jusufspahić, Čedomir Jovanović, Azem Vlasi pa i Slobodan Milošević za svog života.

Svi su pobrojani ili prijatelji ili poslovni partneri Tahira Hasanovića. Prema nezvaničnim podacima, niko od njih nije povlačio ekonomske ili političke poteze u vezi sa Srbijom ili u vezi s Bosnom i Hercegovinom bez prethodnih savjetovanja s Hasanovićem, ali bez njegovog isticanja na tom polju. Pored njih, na listi Tahirovih prijatelja, poznanika i partnera jesu “vječni” američki diplomata, usput i najkontroverzniji od svih tamošnjih diplomata Henry Kissinger, te osnivač Trilateralne komisije David Rockefeller, pa čak u nešto manjoj mjeri i britanska kraljica.

Evo šta Tahir i njegova rodbina žele da se o njemu zna:

“Tokom decenije duge političke karijere Tahir Hasanović je stekao ugled konstruktivnog, umerenog i liberalnog političara, željnog da popravlja mostove tamo gde bi drugi voleli da ih ruše. Bio je predsednik Saveza studenata Univerziteta u Beogradu, predsednik omladine Beograda i poslednji ‘ministar spoljnih poslova’ omladine bivše Jugoslavije 1989. godine. Takođe je bio član Predsedništva Centralnog komiteta Komunističke partije 1990. godine, iako je tada imao samo 30 godina. Tahir je bio jedan od osnivača stranke Nova demokratija, koja je prerasla u Liberalnu stranku, i kasnije njen prvi generalni sekretar. Vršio je bitnu funkciju predsednika Kadrovske komisije stranaka okupljenih u DOS (Demokratska opozicija Srbije) u vreme demokratske vlade premijera Zorana Đinđića. Po povlačenju s političke scene, Tahir danas vreme raspoređuje između porodice – supruge i dve kćerke, filantropskog rada i obaveza koje ima kao član Upravnog odbora u nekoliko srpskih i stranih preduzeća. Ulaže velike napore da Srbiju u svetu promoviše kao liberalnu i tolerantnu zemlju, zbog čega je često na putu.”

UVIJEK UZ VLADARE SRBIJE

Uprkos iznesenim hvalospjevima, ima dovoljno medija i pojedinaca u Srbiji koji Tahiru Hasanoviću nisu naklonjeni. Bivši politički opozicionar, srbijanski ekonomista, nekadašnji predsjednik Karić banke, publicista i privrednik Branko Dragaš otvoreno i oštro je isprozivao Hasanovića za mnoge negativnosti, a posebno za politički oportunizam: “Evo još jednog u nizu bitangi naše tranzicije. Političar koji menja mišljenja i ideologije kao prljave čarape, koji je lakej svakom režimu i koji je bogat i uspešan jer je Srbija siromašna i propala. Tu barabu poznajem još od studentskih dana, kada je bio skojevac, titoista, ideolog samoupravljanja, radničke klase, bratstva i jedinstva, avangarde saveza komunista, kada nas je ubeđivao da je socijalizam poslednji stadijum pred naš konačan ulazak u komunizam, besklasno društvo u kome će svako dobijati stanove od društva, a ne samo studentski aktivisti u Univerzitetskoj konferenciji, crvena buržoazija, koja je imala velike plate, kola, vozače, sekretarice, stanove i koja se spremala da preuzme upravljanje socijalističkom državom.”

Dragaš je posebno Hasanoviću spočitao njegov angažman na strani Slobodana Miloševića, kao i brzinski prelazak u opoziciju kada je krenulo rušenje Miloševićeve vlade.

“Posle mog sukoba s Miloševićem u jesen 1988. godine na sastanku s nama bankarima, posle mojih opominjućih tekstova koje niko nije smeo da objavi, da politika nacionalsocijalizma nije dobra za nas Srbe, primetio sam da je jedan od jurišnika Miloševića postao i taj prevrtljivi Tahir Hasanović. U sukobu Ivana Stambolića i Slobodana Miloševića, naš junak prepoznaje u Miloševiću novog gospodara Srbije i postaje veran pas gonič u lovu na uzimanje apsolutne vlasti u Srbiji.

Nacionalsocijalistička propaganda, ratovi, hiperinflacija, gubljenje teritorija, iseljavanja našeg naroda, to ništa ne smeta ovom pohlepniku da bude odani sluga svom gospodaru, a kada je ojačala Baba Jula, njegova je odanost prema Gospodarici Srbije. Petooktobarski preokret zatekao je Hasanovića na strani onih snaga koje su rušile despotski režim jer je on na vreme, njušeći promene, uhvatio kontakte s budućim vladarima Srbije i tako je uspeo da svog konja za trku, Dušana Mihajlovića, progura da bude ministar policije u DOS-ovoj vladi. Tako je postao nedodirljiv”, ustvrdio je Branko Dragaš.

Tahir Hasanović nije želio da nam komentira politički i ekonomski utjecaj Srbije u Bosni i Hercegovini, niti politiku Aleksandra Vučića preko Milorada Dodika. Nije odgovorio na više pitanja, a možda i nije trebao. Njegove fotografije dovoljno su rječite.

 

KO SU SVE UTJECAJNI “TRILATERALCI”

Trilateralna komisija privatno je udruženje osnovano 1973. godine, navodno radi promocije bliskih odnosa između Evrope, SAD-a i Japana. Među glavnim osnivačima bio je David Rockefeller, jedan od vodećih članova ekstremno bogate familije Rockefeller. Trilaterala danas ima oko 400 članova, koji dolaze iz reda najviđenijih osoba poslovnog i političkog života.

Među poznatijim članovima Trilateralne komisije jesu Henry Kissinger, bivši državni sekretar SAD-a, Madeleine Albright, američka ministrica vanjskih poslova za mandata Billa Clintona, Federica Guidi, ministrica privrede Italije, Alan Greenspan, dugogodišnji šef odjela federalnih rezervi SAD-a, Paul Volcker, bivši rukovodilac u kompanijama iz konglomerata Rockefellerovih, kao što su Chase Manhattan Bank i Rockefeller Group, Inc., Mario Monti iz Evropske komisije, hrvatska predsjednica Kolinda Grabar-Kitarović (navodno je u međuvremenu isključena iz Trilaterale, ali nema zvanične potvrde), advokat Marijan Hanžeković, predsjednik Uprave Zagrebačke Banke Franjo Luković…

PROČITAJTE I...

Tvrdnja američkog specijalnog predstavnika za Siriju da su mirovni procesi Astana i Soči, iz kojih su se SAD samoizolirale, potpuni neuspjeh zato što “nisu ostvarili napredak glede sirijskog ustavnog komiteta”, te zbog toga UN treba da ih zaboravi i koncentrira se na (podjednako, ako ne i impotentniji) proces u Ženevi, jeste pokazatelj “zadivljujuće” kognitivne disonance. Prije svega prema Turskoj

Orkestrirana i sveprisutna propaganda najviše je doprinijela tome da Bošnjaci u Hrvatskoj gube svoj politički identitet i tonu u asimilaciju. Ljudi koji slove kao “akademici” i “intelektualci”, kada govore o BiH i Bošnjacima, ne propuštaju priliku Bošnjake nazvati Muslimanima. Vjerski i nacionalni identitet mora se razdvojiti. Prava koja muslimani u Hrvatskoj uživaju svakako su pohvalna i hvale vrijedna, ali priznanje nacionalnog identiteta posve je drugi segment ljudskih prava, jednako bitan kao i vjerski. Ustvari, na sceni je pokušaj nametanja slike da su Bošnjaci zadovoljni sa svojim manjinskim statusom i da isti nije potrebno popravljati niti unapređivati, što je, naravno, daleko od istine

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!

error: Sadržaj je zaštićen!