fbpx

Zapad opet oplakuje negativce

Fakat da se praksa i narativ HDP zvaničnika veoma razlikuje od mrtvog slova na silovanom papiru, tursko pravosuđe procesuiralo je pojedince ako i kada učine (veliku) povredu krivičnog zakona. Tako je došlo do paradoksa – u Turskom parlamentu od 2014. sjede članovi partije koji slušaju i provode naredbe terorista koji se kriju po pećinama sjevernog Iraka i dijele s njima ideje o rastakanju Turske. Rijetke su zemlje tolike (političke) tolerancije i korektnosti

 

Piše: Bojan BUDIMAC

Mnogo puta do sada napisao sam da je, van Turske poznata kao “kurdska”, Demokratska partija naroda (HDP) zapravo političko krilo tzv. Radničke partije Kurdistana (PKK), terorističke organizacije koja vodi rat protiv turske države već 40 godina i odgovorna je za oko 40 hiljada žrtava. To što je HDP od 2014. godine prisutna u Parlamentu kao partija (prije toga su predstavnici njenih prethodnica osvajali mjesta u Parlamentu kao “nezavisni” kandidati, koji ne podliježu cenzusu od 10 posto), unatoč više nego očiglednoj činjenici da su produžena ruka terorista, svojevrstan je paradoks, težak za razumjeti kada se posmatra izvana i/ili bez poznavanja historije.

Od osnivanja u novembru 1978. godine PKK je nastojala ne samo da ostvari monopol na tzv. “kurdsko pitanje” nego da se nametne kao jedini, isključivi politički predstavnik Kurda u Turskoj (i šire, ali to je druga priča). Svoju terorističku trajektoriju počela je ubistvima kurdskih političkih rivala, a tek potom (6 godina kasnije) prešla je na gerilski terorizam sa širokim dijapazonom ciljeva – od sigurnosnih snaga, preko učitelja, nastavnika i ljekara do sunarodnjaka (često su žrtve bile čitava sela) “nelojalnih” PKK idejama (većina Kurda). A ideje, odnosno početna ideološka pozicija bila je fuzija između komunizma i nacionalizma, nešto što se teško kalemi na većinski konzervativno društvo. Elem, sve partije s “kurdskim” predznakom osnivane nakon liberalizacije političkog djelovanja nakon (krvavog) vojnog puča 1980. godine, čak i ako nisu bile osnivane s iredentističkim ciljevima i idejama, pod pritiskom terorista potpale bi pod njihov utjecaj (eufemizam).

Kako bi taj “utjecaj” (čitaj, povezanost) s PKK-om postajao očigledan, tako je tursko pravosuđe zabranjivalo rad tih partija, samo da bi se uskoro osnovale nove, s manje-više istim ljudima. Ta igra “mačke i miša” bila je karakteristika od devedesetih prošlog stoljeća do kraja prve decenije ovog. Partija slobode i demokratije (ÖZDEP) zabranjena je 1994, da bi se iste godine pojavila Narodna demokratska partija (HADEP), zabranjena 2003, a da bi dvije godine kasnije bila osnovana Partija demokratskog društva (DTP) (zabranjena 2009. godine), čije su mjesto zauzele dvije partije – Partija mira i demokratije (BDP) i Partija demokratskih regija (DBP), čijom je fuzijom 2014. nastala (aktuelna) Demokratska partija naroda (HDP).

U međuvremenu je tursko pravosuđe, počev od 2009. godine, čini se, odlučilo da se strogo drži preporuka Venecijanske komisije, po kojima razlog za zabranu političke partije može biti isključivo nasilje koje je utkano u program partije. S obzirom na to da je, ako je sudeći po programu, HDP najmiroljubivija, “najmodernija” (“bori” se i za LGBT prava) i voli sve “što vole mladi”, razloga za zabranu nije bilo. Fakat da se praksa i narativ HDP zvaničnika veoma razlikuje od mrtvog slova na silovanom papiru, tursko pravosuđe procesuiralo je pojedince ako i kada učine (veliku) povredu krivičnog zakona. Tako je došlo do paradoksa s početka teksta – u Turskom parlamentu sjede članovi partije koji slušaju i provode naredbe terorista koji se kriju po pećinama sjevernog Iraka i dijele s njima ideje o rastakanju Turske. Rijetke su zemlje tolike (političke) tolerancije i korektnosti.

Takva situacija dovela je do toga da se svaka istraga ili sudski proces protiv bilo kog zvaničnika HDP-a, pa i onih uhvaćenih in flagrante u raznoraznim zločinačkim radnjama, poput prevoza oružja i/ili terorista, proglasi “političkim progonom” političkih “rivala”, a na Zapadu često i kao “politički progon Kurda”. Evropa je najčešće utočište odbjeglih od zakona. Faysal Sarıyıldız, bivši HDP zastupnik, koji je uhvaćen u prevozu oružja, sada u egzilu, bio je vrlo toplo primljen u sjedištu EU u Bruxellesu, koji mu je bio prva stanica nakon bijega iz Turske.

Naravno, prošlonedjeljna privođenja i raspisivanje potjernica za 82 osobe, članova HDP-a, proglašeni su “političkim progonom”. No, ovog puta ne skiči samo Zapad nego i ovdašnji javno-tajni koalicioni partneri, okupljeni s ciljem da nađu zajedničkog kandidata za novog predsjednika Turske. Privođenja, potjernice i zahtjev u pripremi za podizanje imuniteta 7 zastupnika Turskog parlamenta povezanih s neredima od 6. do 8. oktobra 2014. godine, slučajem koji je otvoren tada, ali nikad nije dobio sudski epilog niti se istraga zatvorila. Šta se dešavalo ta tri dana?

Ukratko bi se moglo reći da je to bila (uspješna) manipulacija percepcijom, poznata u svijetu pod imenom “Kobani”. Naime, sirijski pogranični grad, koji se zapravo zove Ayn el-Arab, koji je bio (i još uvijek je) pod kontrolom PKK ogranka u Siriji poznatim po skraćenicama PYD (političko krilo) i YPG (oružano), našao se pod napadom terorista ISIL-a. ISIL, tada percipiran ili medijski pumpan kao nezaustavljiva sila, babaroga koju je stvorio Zapad, prijetio je da osvoji uporište “jedinih boraca koji su spremni da mu se odupru” – činjenica da su PKK/PYD/YPG (mogu se koristiti kao sinonimi, ali držimo se PKK-a) odlično sarađivali u desetkovanju Slobodne sirijske armije (FSA) i prepuštali jedni drugima položaje nije dopirala do zapadnih mainstream medija. Uglavnom, to je bila izuzetna prilika da se Turska optuži za saradnju s ISIL-om zbog navodne nevoljnosti da spase “Kobani”.

Svi trikovi medijske manipulacije primijenjeni su tom prilikom, od vađenja i montiranja riječi turskog predsjednika Erdoğana tako da izgleda kao da on to priželjkuje (jer baš “mrzi Kurde”), pa do “previđanja sitnica” (čitaj: neizvještavanja) kao što su otvaranje granica i zbrinjavanje izbjeglica iz Ayn el-Araba (njih 192 hiljade) i dogovor da oružane snage Kurdistanske regionalne vlade (sjeverni Irak), poznate pešmerge, prođu koridorom kroz Tursku i pridruže se PKK-u u odbrani grada. Vrhunac HDP-ovskog cinizma bio je da su njeni zastupnici u Turskom parlamentu glasali protiv te pomoći braće Kurda. U suštini, pešmerge su odbranile Ayn el-Arab, jer jedino što je PKK banda znala prije američke obuke bilo je terorističko “udri i bježi”.

HDP je bio zadužen od PKK-a za dolijevanje benzina na vatru globalne histerije podignute glede sudbine grada u kome su ostali samo teroristi jedne (Zapadu prihvatljive) vrste opkoljeni teroristima druge (Zapadu neprihvatljive) vrste. Kako? Pozivom na masovne demonstracije “protiv opsade Kobanea”. Odluka o pozivu (rulje) na ulice odluka je Glavnog odbora stranke. Tadašnji kopredsjednik (HDP i prethodnice mu, pokazuje svoju “modernost” time što nema predsjednika nego dvoje kopredsjednika – PKK-u i derivatima jako je stalo do tzv. rodne ravnopravnosti) Selahattin Demirtaş kasnije će izjaviti da njegovog potpisa na toj odluci nema, ali da se on s njom saglasio i dodatno će lagati (kao i svi ostali upleteni) da on nije zvao na nerede.

Simpatizeri HDPKK-a poslušali su ovaj zov. Uzgred, PKK se nadao građanskom ratu i pozivao da se Şanliurfa, grad s turske strane granice, ujedini s “Kobaneom”. Tog 6. oktobra 2014. u 30 gradova na jugoistoku Turske izbili su nasilni neredi čiji je rezultat bio da je zaključno s 8. oktobrom spaljeno 197 škola, uništeno 269 zgrada javnih institucija, opljačkano 1.731 domova i poslovnih objekata i uništeno 1.230 vozila. U neredima je povrijeđeno 761 osoba – 326 snaga sigurnosti i 435 civila, dok je živote izgubilo 37 ljudi (to je zvanični broj, samo za ta tri dana, broj je zapravo veći jer je eho tih nereda odzvanjao do novembra).

Sedmog oktobra, koji je bio četvrti dan Kurban-bajrama, šesnaestogodišnji srednjoškolac Yasin Börü i njegovi prijatelji dijelili su žrtveno meso u Diyarbakıru kada su napadnuti od strane simpatizera PKK-a s maskama na licima. Börüa, Riyata Güneşa, Ahmeta Dakaka i Hasana Gökgüza izboli su noževima, bacili s četvrtog sprata, zapalili i gazili automobilom (postoji video). Nivo svireposti zaprepastio je mnoge u Turskoj (u inostranstvu teško da se zna za Yasina Börüa, čije je smaknuće simbol PKK divljaštva), ali je jasno pokazao da nema nikakve suštinske razlike između PKK-a i ISIL-a.

Najviše skičanja uobličeno je u pitanje “zašto sada?”. To se pitanje može i mora obrnuti u “zašto ne do sada?”. Ponavljam, istraga nikada nije zatvorena. Bilo je, naravno, sudskih procesa za izvršena kriminalna (ne)djela u slučajevima kada su počinioci identificirani i uhvaćeni, ali podstrekivanje na trodnevno divljanje nije bilo procesuirano, a neupitno je da li je to krivično djelo. A da se ne lažemo, to je bio pokušaj startovanja građanskog rata, istog onog koji je PKK pokušao da zapodjene 9 mjeseci kasnije, u julu 2015. godine.

U neodmjerenim izjavama opozicije (kako je sve to “politički progon”), a one pljušte sa svih strana, izdvaja se ona lidera Republikanske narodne partije (CHP), koji je rekao da su sve optužnice protiv Demirtaşa zapravo “medalje časti”. Tu mozak već staje. Jedina koja se nije oglasila oko prošlonedjeljnih privođenja jeste liderka Dobre partije Meral Akşener. Onaj “doručak” s Demirtaşem (vidjeti prošli broj Stava) joj je izgleda (politički) prisjeo.

Pokušaj da se sprovođenje zakona i pravde predstavi kao “politički progon” travestija je politike u kojoj su uzele učešća sve opozicione partije. Ovo bi sasvim sigurno bilo “hrana” za TV talking heads ove nedjelje da Armenija nije napala Azerbejdžan, događaj koji će baciti domaću scenu za neko vrijeme u drugi plan.

PROČITAJTE I...

Malezija je uplovila u nestabilnu političku klimu u martu 2020. godine nakon što je došlo do preslagivanja na političkoj sceni zbog iznenadne i neočekivane ostavke tadašnjeg premijera Mahathira Mohamada. Iako egzistira bez čvrstog izbornog mandata, Jasinova Vlada u početku je bila popularna, ali je proteklih mjeseci izgubila podršku građana, između ostalog i zbog pogoršanja situacije s pandemijom

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!