Naše društvo i država prinuđeni su prilagoditi se globalizacijskim trendovima, ali mnogi od nas nisu ni svjesni da tu stvarnost u pravno-političkom smislu zapravo već žive kroz Dejtonski mirovni sporazum. Temelj globalizacije jeste bezgranični pojas koji obuhvata politiku, ekonomiju, sigurnost, komunikologiju i sl., koji se na indirektan način suprotstavlja državi – naciji i nacionalnom društvu, kao i historijskim vrijednostima društva. Pojam globalno društvo u sebi ne sadrži globalno državno društvo ili globalno nacionalno društvo, već bezdržavno i beznacionalno društvo. 

Konkurentan odnos između državnih i transnacionalnih sudionika utječe da između nacionalnog i globalnog društva postoji odnos uzajamnog potiskivanja i sumnje.

Kreatori Dejtonskog sporazuma nametnuli su Bosni i Hercegovini pravno-politički konstrukt koji nema uporišta u kontinuitetu višestoljetne historijske egzistencije. Razlog tome jeste zaustavljanje genocida i sukoba na prostoru Evrope, ali i involviranje nove znanstveno-globalističke paradigme koja za osnovu ima pragmatizam nadnacionalnog i eliminaciju historijske osnove. 

Dejtonski mirovni sporazum primarno je projekt Sjedinjenih Američkih Država, ali on je također i evropski, odnosno svjetski projekt, što u konačnici znači da je nadnacionalni. Iza njega stoji najjači faktor geopolitike, a to je međunarodna zajednica. Eksperiment takve međunarodne zajednice imao je za cilj pokazati mogućnost egzistiranja naddržave u svijetu nacionalnih država. 

Nova znanstvena paradigma, koja je involvirana u teoriji globalizacije, zasniva se na nadnacionalnom ujedinjavanju koje prelazi granice suverenih država. Ona se na direktan način implementirala na Bosnu i Hercegovinu kroz Dejtonski mirovni sporazum, koji ima za cilj eliminirati nacionalnu državu i svesti je na protektorat visokog predstavnika u prvoj fazi i Evropske unije u konačnici.

Ona se zasniva na “manjku historije” koji se involvira u područje “viška historije”. Eklatantan primjer zemlje s “manjkom historije” jesu SAD, kao i novi identitet Evropske unije. SAD je zemlja koja je nastala na eliminaciji etničkih identiteta, koji su se integrirali oko državnog, dok je EU zamišljena kao naddržava koja ima za cilj pomiriti i integrirati sve nacije, tako što će stvoriti novi evropski identitet.

Bosni i Hercegovini kao području s “viškom historije” donesen je mirovni sporazum koji se bazira na “manjku historije”, bez unutrašnjeg bosanskohercegovačkog historijskog smisla, tražeći od svih sukobljenih strana da prihvate susret ahistorije, koji zahtijeva odbacivanje svega što je činilo temelj prošlosti. Ovim ustavom zanemaren je državno-pravni kontinuitet BiH, te je uspostavljeno unutrašnje uređenje koje nema uporišta u historiji, već je rezultat ratnih dešavanja. 

Historijski paradoks jeste da zemlja koja se prvi put spominje čak u 10. stoljeću, u djelu bizantijskog cara Konstantina Porfirogenita O upravljanju carstvom, gdje se može konstatirati da je bila uspješna srednjovjekovna država u kojoj je bila uspostavljena svjetovna i duhovna hijerarhija, koja je imala svoje banove i kraljeve i čija je teritorija bila veća nego danas, na kraju je milenija dobila izgled nehistorijske državne zajednice koja egzistira u vakuumskom prostoru, kao svojevrsna politička instalacija od strane vanjskih faktora, a prouzrokovana ratom protiv BiH.

Međunarodna zajednica probleme BiH u biti ne razlikuju od problema Evrope u užem, ali i širem smislu. Najbitnijim ometačkim činiocem ka potpunoj globalizaciji smatraju suvišnu posvećenost historiji. 

U periodu kreiranja Dejtonskog sporazuma američka administracija Jugoistočnu Evropu i unutar nje postdejtonsku Bosnu i Hercegovinu vidjela je kao regiju koja će u što skorijem periodu postati integralni dio evropske vizije, a koja ima za cilj integraciju različitih etnija, država i nacija u evropski identitet. Vođena tom logikom, američka administracija za Bosnu i Hercegovinu kreirala je sporazum koji se lakonski može odrediti kao “prije mene potop”.

Međunarodna zajednica i antibosanske snage, kao višak historije, smatrali su simbole ove zemlje pa su, umjesto grba i zastave, koje imaju historijskog uporišta još za vrijeme vladavine Kotromanića iz 14. stoljeća, zamijenili zastavom koja građane opkoljenog Sarajeva podsjeća na “Ikar” konzervu humanitarne pomoći. Kreatori zastave također smatraju da su nuđenjem rješenja, koje nije imalo konsenzus, već je nametnuto, pomogli BiH da prevaziđe historijske nedoumice. Himna, svečana muzika koja simbolizira pripadnost domovini, na kojoj mi šutimo jer nema teksta, nama ne simbolizira ništa jer nema historijskog utemeljenja. Ali to ne bi bilo tako strašno da ona nije plagijat ili pozadinska muzika za film National Lampoon's Animal House iz 1978. godine.

Preko novog obrazovnog sistema, koji je plod kompromisa sukobljenih strana sljedeće bosanske generacije spremaju se za prečišćenu sliku novije historije. Međunarodna zajednica kroz obrazovni sistem pokušala je stvoriti novu generaciju, koja će prevazići prošlost tako što će je “izbrisati”, a život svesti na čistu sadašnjost.

Narod koji najviše pati zbog ovakvog stanja, a koji nema rezervnu domovinu i jedino historijsko uporište vidi u Bosni i Hercegovinu jesu Bošnjaci, te im je ovim stanjem nanesena najveća nepravda. Srbi i Hrvati svoj “prazan historijski prostor” traže u susjednim zemljama, dok Bošnjaci svoju historiju, egzistenciju i kontinuitet baziraju i vežu isključivo uz Bosnu i Hercegovinu.

Sjedinjenim Američkim Državama cilj je bio predočiti Dejtonski sporazum kao nešto nadirajuće, kao politički logo koji dolazi iz budućnosti, kao stratešku prostoriju koju treba ispuniti sadržajem, a sadržaj tog prostora činila bi država. Nova bosanska državna zajednica zamišljena je kao historijsko-ideološki prazna država, a najveći gubitnici te praznine ostali su Bošnjaci.