Viteški turniri u srednjovjekovnoj Evropi predstavljali su mnogo više od običnog nadmetanja u snazi i ratničkom umijeću. Bili su simbol moći, časti i ugleda jednog dvora, a organizovali su se povodom najvažnijih događaja – krunisanja vladara, kraljevskih svadbi, velikih vojnih pobjeda ili rođenja nasljednika. Takvu tradiciju njegovalo je i Bosansko kraljevstvo, o čemu svjedoče brojni historijski izvori, ali i prikazi na stećcima širom Bosne i Hercegovine.

Prizori viteških dvoboja uklesani na stećcima u Radimlji kod Stoca ili Bobotovu Dolu kod Bileće pokazuju koliko su turniri bili važan dio srednjovjekovnog života. O snazi i vještini bosanskih vitezova svjedočili su i evropski ljetopisci. Jedan poljski hroničar opisao je veliki turnir koji je 1412. godine organizovao ugarski kralj Vladislav, navodeći da među 1.500 vitezova iz cijele Evrope nije bilo ravnih bosanskim ratnicima, koje opisuje kao snažne, okretne i neustrašive borce, vične svakom oružju.

Upravo tom duhu posvećen je i jedan od najživopisnijih dijelova nove knjige "Propast kraljevstva bosanskog" autora Envera Imamovića, u kojoj je književno rekonstruisan veliki viteški turnir što ga je kralj  Stjepan Tomaš Kotromanić priredio povodom rođenja sina Sigismunda.

- Rođenje princa na Bobovcu donijelo je veliko slavlje u Bosni. Topovi sa bobovačkih kula odjekivali su okolnim brdima, a vijest da je kraljica Katarina rodila nasljednika brzo se proširila kraljevstvom. Na dvor su pristizale čestitke i bogati darovi, među njima i pokloni iz Dubrovnika, kao i porodice kraljice Katarine iz Huma. Posebnu pažnju izazvala je raskošna sablja ukrašena draguljima, izrađena u Perziji, koju je princu darovao njegov djed.

Kako bi događaj ostao upamćen širom Evrope, bosanske velmože predložile su kralju organizaciju velikog viteškog turnira u Milima kod Visokog, mjestu gdje je nekada krunisan i kralj Tvrtko. Ideja nije imala samo svečani karakter. Bosna se tada nalazila pod pritiscima sa više strana, pa je turnir trebao pokazati da kraljevstvo i dalje raspolaže snažnim i vještim vitezovima, dostojnim slavne prošlosti - ističe Imamović. 

Vijest o turniru brzo se proširila zemljom. Na borilište su pristizali velmože, ratnici, ali i obični narod željan spektakla kakav se rijetko viđa. Posebno su bili dočekani domaći vitezovi, od kojih se očekivalo da odbrane čast Bosne pred evropskim protivnicima.

- Na turniru su učestvovali vitezovi iz osam zemalja – Bosne, Mađarske, Austrije, Njemačke, Italije, Normandije, Malte i Poljske. Borbe su se odvijale prema pravilima viteških nadmetanja, a publika je s posebnom pažnjom pratila nastupe bosanskih vitezova. Među njima se izdvojio mladi Restoje Stančić, sin vojvode Tvrtka Stančića, čija je vještina u rukovanju kopljem izazivala divljenje i iskusnih ratnika. Vrhunac turnira uslijedio je u završnom dvoboju između Restoja i normanskog viteza Giscara de Flersa. Nakon nekoliko silovitih sudara u kojima nijedan nije uspio izbaciti protivnika iz sedla, uslijedio je odlučujući okršaj. Pred hiljadama gledalaca, Restoje je lukavim potezom zbunio protivnika i snažnim udarcem ga izbacio iz sedla, donoseći pobjedu bosanskom dvoru - govori Imamović. 

Oduševljenje okupljenih bilo je ogromno. Kralj Tomaš lično je pobjedniku uručio nagradu – vreću dukata okačenu na vrh koplja, simbol slave o kojoj će se dugo govoriti na evropskim dvorovima. Turnir je završen velikim slavljem koje je trajalo do duboko u noć, dok su učesnici kao uspomenu dobili zlatnike iz vremena kralja Tvrtka.

Kroz opis ovog viteškog nadmetanja knjiga donosi živu sliku srednjovjekovne Bosne – zemlje snažnih velmoža, raskošnih dvorova i vitezova čije je ime izazivalo poštovanje širom Evrope.