Niko nije imun. Proizraelske snage se mobiliziraju kako bi uništile progresivne pokrete širom zapadnih zemalja.

Njihovi napori nisu bili ograničeni samo na napade na pojedinačne aktiviste i grupe, univerzitete i medije, društvene organizacije i umjetnike, već su bili usmjereni i na političare i vlade.

Njihove kampanje su uspješno uništile mogućnost izborne pobjede Jeremyja Corbyna u Britaniji, ciljale su na američkog senatora Bernieja Sandersa, ocrnjujući ga i finansirajući njegove rivale, a sada progone i socijalističkog francuskog predsjedničkog kandidata Jean-Luca Melenchona, kojeg, uz ostale klevetničke optužbe, terete za antisemitizam.

Obmana modernog doba

Oteta tradicija: Kako je cionizam izopačio biblijski pojam Obećane zemlje

Također su ciljali špansku socijalističku vladu premijera Pedra Sancheza podržavajući desničarske opozicione stranke, uključujući špansku ekstremno desničarsku stranku Vox, dok su istovremeno lobirali protiv irske vlade i progresivnih irskih političara u SAD-u.

Ove antiprogresivne cionističke taktike nisu nove. Od kraja 19. stoljeća, cionistički pokret se nametao imperijalnim sponzorima kao bedem protiv socijalizma, a zapadne imperijalističke sile su ga usvojile upravo kao alat protiv socijalizma i komunizma.

Nedavne cionističke antiprogresivne spletke samo su nastavak ove reakcionarne historije.

Carski temelji

Cionistički antisocijalistički aktivizam rođen je uporedo sa samim pokretom. U razgovorima s njemačkim kaiserom (carem) i njegovim ministrima sredinom 1890-ih, osnivač Cionističke organizacije Theodor Herzl uvjeravao je Nijemce da će cionizam udaljiti Jevreje od socijalizma: "Bila je ludost od strane Jevreja da se pridruže socijalističkom pokretu, koji će ih se ubrzo riješiti."

Herzl je dodao da je kaiser "bio impresioniran kada je spomenuo činjenicu da smo na Univerzitetu u Beču odvajali studente od socijalizma". Cionizam bi, dodao je, također podstakao Jevreje da se ne pridružuju revolucionarnim i antikaiserovskim organizacijama: "Odvraćali smo Jevreje od revolucionarnih stranaka."

Zapravo, cionistički antikomunizam je osigurao savez s antiboljševičkom Britanijom. Tajming Balfourove deklaracije iz 1917. godine, kojom je Britanija podržala cionističku težnju za "nacionalnim domom" za Jevreje u Palestini, nije bio slučajan. Izdata je samo pet dana prije trijumfa Oktobarske revolucije u Rusiji.

Djelujući na osnovu lažnih izvještaja cionističkih doušnika koji su tvrdili da su većina ruskih Jevreja cionisti koji bi inače podržavali socijalizam, britanski zvaničnici su nakon Februarske revolucije postali zabrinuti zbog jevrejske podrške socijalističkom pokretu.

U aprilu 1917. godine, lord Robert Cecil, tadašnji parlamentarni sekretar Ministarstva vanjskih poslova, poslao je telegram britanskom ambasadoru u Petrogradu tvrdeći: "Savjetovano nam je da bi jedna od najboljih metoda suprotstavljanja jevrejskoj pacifističkoj i socijalističkoj propagandi u Rusiji bila da se ponudi odlučno ohrabrenje jevrejskim nacionalističkim težnjama u Palestini."

Pobjeda ruskih komunista uklonila je ključni podsticaj istočnoevropskim Jevrejima za emigraciju, što je ugrozilo britanske i cionističke planove za Palestinu. Obećavajući da će tamo osigurati jevrejski "nacionalni dom", Britanija je nastojala promovirati alternativnu ideologiju koja bi obeshrabrila ruske Jevreje da podrže komunizam.

Američki predsjednik Woodrow Wilson iznio je slične stavove podržavajući Balfourovu deklaraciju. Njegova podrška proizašla je iz američke "zabrinutosti zbog širenja komunizma među istočnoevropskim Jevrejima, posebno u Poljskoj, nakon Oktobarske revolucije u Rusiji".

Američki stav je dodatno učvršćen krajem 1918. godine, kada je Balfour razgovarao o Jevrejima i Palestini s Wilsonovim glavnim savjetnikom, pukovnikom Edwardom M. Houseom.

U svom dnevniku, House je zabilježio da je Balfour "sklon vjerovanju da se gotovo sav boljševizam i nered te vrste mogu direktno povezati s Jevrejima".

House je dodao: "Predložio sam da ih se, ili barem najbolje među njima, smjesti u Palestinu i da ih se smatra odgovornim za uzorno ponašanje Jevreja širom svijeta. Balfour je smatrao da taj plan ima potencijala."

Ovaj oblik zapadnog antikomunizma, koji je sam po sebi transformirani antisemitizam, označavao je ruske komuniste i sovjetsku revolucionarnu vladu kao "jevrejsko-boljševike".

Komunistička internacionala (Kominterna), koju su stvorili Sovjeti, razumjela je ovu dinamiku. Drugi i Treći kongres Kominterne 1920. i 1921. godine okarakterizirali su cionizam kao pokret koji ima za cilj "odvratiti evropske jevrejske radne mase od klasne borbe i koji nije ništa drugo do malograđanska kontrarevolucionarna utopija", piše profesor Josip Massad za Middle East Eye.

Inverzni antisemitizam

Iako se antisemitska tvrdnja da su komunizam i boljševizam bili "jevrejske zavjere" često povezuje s nacističkom ideologijom, koja je i sama izvedena iz ruske bjelogardijske propagande, takve stavove su promovirale i Britanija i SAD, a bili su široko rasprostranjeni u zapadnoj Evropi, uključujući i cionističke krugove, mnogo prije nego što su se nacisti pojavili na sceni.

Cionistički britanski premijer David Lloyd George izvijestio je o takvim stavovima Istočni odbor britanskog ratnog kabineta, gdje je general George Macdonogh prenio upozorenje cionističkog zvaničnika da "ako jevrejski narod ne dobije ono što traži u Palestini, cijelo jevrejstvo će se okrenuti boljševicima i podržati boljševizam u svim drugim zemljama, baš kao što su to učinili u Rusiji".

Winston Churchill bio je među prvima koji je javno artikulirao ove antisemitske ideje, opisujući komunizam kao "jevrejsku zavjeru" za svjetsku dominaciju - nasuprot cionizmu, koji je sarađivao s imperijalizmom, antisemitizmom i zapadnoevropskom jevrejskom buržoazijom, promovirajući istovremeno doseljeničko-kolonijalno rješenje "jevrejskog pitanja".

U članku pod naslovom "Cionizam protiv boljševizma" iz februara 1920. godine, objavljenom u Sunday Heraldu, Churchill je izrazio podršku asimilovanim Jevrejima koji su odani svojim matičnim zemljama.

Jasni uzroci

Do izraelske politike "vječnog rata" dovela je kriza cionizma

Međutim, odbacio ih je kao politički nebitne za ono što je smatrao centralnom borbom između cionizma i komunizma, koju su predstavljali, kako je rekao, "međunarodni Jevreji" koji kuju zavjeru za uništenje zapadne kršćanske civilizacije.

- Cionizam nudi treću sferu političkim koncepcijama jevrejske rase. U oštroj suprotnosti s međunarodnim komunizmom, on Jevrejima nudi nacionalnu ideju zapovjednog karaktera. Britanska vlada je, kao rezultat osvajanja Palestine, dobila priliku i odgovornost da osigura jevrejskoj rasi širom svijeta dom i centar nacionalnog života... Cionizam je već postao faktor u političkim previranjima u Rusiji, kao snažan konkurentski utjecaj boljševičkim krugovima i međunarodnom komunističkom sistemu. Ništa ne može biti značajnije od bijesa kojim je Trocki napadao cioniste općenito, a posebno dr. Weizmanna.

Već u decembru 1922. godine Chaim Weizmann se sastao u Jerusalemu, koji su Britanci tada okupirali, s britanskim visokim komesarom, jevrejskim cionistom Herbertom Samuelom, britanskim šefom policije i drugim kolonijalnim zvaničnicima, pozivajući ih da suzbiju komunističke jevrejske doseljenike u Palestini i zabrane buduću imigraciju jevrejskih komunista.

Weizmann je naglasio ono u što su zvaničnici već vjerovali.

- Cionisti i boljševici su smrtni neprijatelji. Boljševici progone cioniste. Boljševizam je u svakom pogledu potpuno suprotan cionizmu.

Globalna bitka

Izraelska antisocijalistička politika nastavila se i nakon osnivanja države 1948. godine. Iako je cionističko vodstvo Izraela proglasilo posvećenost "socijalizmu" za jevrejske doseljenike - ili, preciznije, jevrejskom socijalizmu "superiorne rase" - njegov antikomunizam je nadahnuo sve njegove saveze s antisovjetskom Britanijom, Francuskom i SAD-om.

Njegovi napadi na socijalističke arapske zemlje, uključujući Siriju i Egipat, išli su ruku pod ruku s velikim propagandnim naporima nakon 1967. godine da se Sovjetski Savez prikaže kao antisemitska država. To je rađeno uprkos tome što je SSSR imao najčvršći stav protiv antisemitizma, zbog čega su ga zapadne antisemitske zemlje ranije i ocrnjivale kao "jevrejsko-boljševički".

Krajem 1970-ih i tokom 1980-ih, izraelska vojna podrška genocidnoj desničarskoj diktaturi u Gvatemali, zajedno s podrškom desničarskim terorističkim diktaturama u Salvadoru, Somozinoj Nikaragvi, Pinochetovom Čileu i argentinskoj vojnoj hunti, bila je u potpunosti u skladu s njegovim antisocijalističkim naporima širom svijeta, a o savezu s južnoafričkim režimom aparthejda da i ne govorimo.

Danas su francuski ljevičar Melenchon i njegova stranka La France Insoumise (Nepokorena Francuska) na meti desničarskih i centrističkih francuskih snaga, uključujući proizraelski tabor, koji ih klevetaju kao "islamo-boljševike".

Izrael i proizraelska francuska desnica i centar mobiliziraju svu svoju moć kako bi porazili Melenchonovu snažnu izbornu kampanju. Njihovi napori u Francuskoj samo su jedan front u široj globalnoj bici koju Izrael i njegove pristalice vode protiv socijalističkih snaga koje od 7. oktobra 2023. godine i tekućeg izraelskog genocida nad Palestincima insistiraju na odbrani palestinskih prava.

Kao posljedica toga, gnjev Izraela i njegovih pristalica protiv ovih socijalista neće utihnuti sve dok oni ne budu potpuno poraženi.