O odlučnosti države Turske, odnosno pravosuđa pod novim ministrom pravde Akına Gürleka, da riješi neriješene slučajeve oživljavanjem zamrznutih istraga pisao sam prošlog mjeseca, ilustrujući primjerom obnovljene istrage nestanka (najverovatnije ubistva) studentkinje Gülistan Doku u Tunceliu. Ta odlučnost je ovih dana potvrđena i podignuta na mnogo viši nivo odlukom da se obnovi istraga o tragičnoj smrti Muhsina Yazıcıoğlua 25. marta 2009.

Muhsin Yazıcıoğlu bio je jedna od najprepoznatljivijih ličnosti u turskoj politici krajem dvadesetog i početkom dvadeset prvog stoljeća. Kao osnivač i dugogodišnji vođa Stranke velikog jedinstva (BBP), stekao je reputaciju nepotkupljivog političara koji je kombinirao turski nacionalizam s islamskim vrijednostima. Iako njegova stranka nikada nije postala glavna izborna snaga, Yazıcıoğlu je imao lojalnu publiku i ostao utjecajan glas u turskom političkom životu.

Rođen 31. decembra 1954. u okrugu Şarkışla u provinciji Sivas, Yazıcıoğlu se tokom mladosti uključio u politički aktivizam. Studirao je veterinarsku medicinu u Ankari i napredovao u redovima nacionalističkih organizacija povezanih sa širom turskom desnicom. Nakon krvavog vojnog udara 1980. godine, proveo je sedam i pol godina u zatvoru (od toga oko pet u samici), da bi na kraju bio oslobođen svih (izmišljenih) optužbi. Nakon puštanja na slobodu, vratio se politici. Odvojio se od nacionalističkog pokreta koji je predvodio Alparslan Türkeş (današnja Partija nacionalističkog pokreta – MHP) i 1993. godine osnovao je BBP, pozicionirajući ga kao pokret koji spaja nacionalizam, konzervativne i islamske vrijednosti. Tokom 1990-ih i 2000-ih, bio je zastupnik iz Sivasa u devetnaestom, dvadesetom i dvadesettrećem sazivu parlamenta.

Dana 25. marta 2009. četiri dana prije lokalnih izbora Yazıcıoğlu je poginuo kada je helikopter, kojim se prevozio između dva predizborna mitinga u provincijama  Kahramanmaraş i Yozgat, pao u blizini planine Keş u provinciji Kahramanmaraş. U nesreći su osim njega poginuli njegov tjelohranitelj Murat Çetinkaya, predsjedavajući pokrajinskog odbora BBP-a Sivas Erhan Üstündağ, potpredsjednik pokrajinskog odbora Yüksel Yancı, novinar İhlas novinske agencije (İHA) İsmail Güneş i pilot Kaya Mustafa İstektepe, odnosno svi koji su bili u helikopteru.

Nesreće, pogotovo sa letilicama se, kao što smo svjedoci ovih dana, događaju. Obično je potrebna višemjesečna istraga da se uzroci tih nesreća utvrde, pogotovo da se odgovori na pitanje da li je u pitanju sabotaža, odnosno u ovom slučaju (političko) ubistvo ili je zaista nesreća. Međutim, tog dana pre sedamnaest godina turska javnost je bila izložena 'kontroverzi' u realnom vrijemenu, koja zvanično, dakle sudskim procesom i presudom, nije razrešena do dana današnjeg.

Sama vremenska linija poznatih činjenica govori o kontroverzi, a ona izgleda ovako:

U 11:50, helikopter Bell 206 Long Ranger, prvi put iznajmljen od strane BBP-a za taj dan kampanje, je poletio iz Sivasa i uputio se prema svojoj prvoj stanici, okrugu Çağlayan Cerit u Kahramanmaraşu.

U 13:00, helikopter je sletio u Çağlayan Cerit. Yazıcıoğlu je otišao na miting.

U 13:30, helikopter je otišao na aerodrom Kahramanmaraş prazan kako bi se napunio gorivom za sljedeći let.

U 14:37, helikopter se vratio u Çağlayan Cerit, gdje su se Yazıcıoğlu i gorepomenuta pratnja ukrcali.

U 14:59, je počelo 4 minute i 47 sekundi dugo prvo misteriozno zamračenje radara i gubitak slike. U to vrijeme vojni avioni su letjeli u tom području.

U 15:03, helikopter se srušio u području planine Keş.

U 15:26 izvjestitelj İHA-e, İsmail Güneş, uspio je mobtelom pozvati hitne službe 112. "Helikopter se srušio. Svi su poginuli. Ja sam jedini živ, noga mi je slomljena," rekao je, pozivajući pomoć. İsmail Güneş je nekoliko puta telefonom razgovarao sa 112 i policijskim jedinicama.

U 16:00 sati, Glavni štab Stranke velikog jedinstva (BBP) dao je prvu službenu izjavu za štampu, objavivši javnosti da je kontakt s helikopterom izgubljen.

U 16:10 sati mobilizirani su timovi za potragu. Međutim, poslani su u regiju planina Beril, koja se nalazi 115 kilometara u suprotnom smjeru od mjesta pada helikoptera.

U 17:40 sati, Obavještajna služba policijske uprave Kayseri šalje lažnu informaciju tadašnjem guverneru Kayserija, Mevlütu Biliciju, u kojoj se navodi da je Yazıcıoğlu povrijeđen, da ima slomljenu nogu i da je prevezen u bolnicu.

Pet minuta kasnije u 17:45 sati, guverner je objavio ovu lažnu obavijest štampi uživo na televiziji. Stotine seljana koji su hodali prema pravom mjestu pada helikoptera se vratilo.

U 19:02, posljednja mobilna veza uspostavljena s mobtelom İsmaila Güneşa je izgubljena, a njegov telefon je potpuno isključen.

Vlada je osnovala krizni štab. Međutim, zbog guste magle i snijega u regiji, fizička potraga je obustavljena do jutra u 22:00. Tijela i olupina su pronađeni tek 48 sati kasnije, zahvaljujući zahvaljujući seoskim stražarima i lokalnim seljanima.

Već iz ovog šturog niza činjenica, očigledna sabotaža potrage za nastradalima vonja do neba. Nemoguće je utvrditi lokaciju mobtela (posle višekratnih razgovora) sa "greškom" od 115 kilometara. Uzgred, İsmail Güneş je pronađen daleko od olupine sa slomljenom vilicom – nemoguće je razgovetno (ako uopšte) govoriti sa slomljenom vilicom, a snimak tih razgovora je turska javnost čula tih dana.

Još je nemogućnije izmisliti da je Muhsin Yazıcıoğlu smješten u bolnicu sa slomljenom nogom. Inače, prema izvještajima o autopsiji, Muhsin Yazıcıoğlu je preživio još sat vremena nakon nesreće uprkos unutrašnjem krvarenju i prijelomima. Autor te laži, Dursun Özmen, tadašnji šef obavještajnog odjela policijske uprave Kahramanmaraş, je nakon FETÖ puča 15. jula 2016. osuđen na kaznu zatvora od 7 godina i 6 mjeseci za "članstvo u naoružanoj terorističkoj organizaciji" u Isparti, a 15. februara 2021. na 2 godine zatvora za "zloupotrebu položaja" od strane Prvog osnovnog krivičnog suda u Kahramanmarašu.

Kada je olupina pronađena, neki dijelovi su već bili uklonjeni iz helikoptera. Očigledno je neko stigao do ostatka odmah nakon incidenta. Taj neko je najverovatnije i slomio vilicu mladom novinaru Güneşu, odnosno dokusurio ga. Međutim, taj neko nije uzeo GPS uređaje. Njih je 31. marta ukrao i uništio tim u kome su bili potkukovnik avijacije i narednik Aydın Özsıcak. I gle slučajnosti, Davut Uçum i Aydın Özsıcak bili su dio tima koji je izvršio napad na hotel u kojem je predsjednik Erdoğan boravio u Marmarisu tokom pokušaja puča 15. jula.

Gde god da se zagrebe slučaj stradanja Muhsina Yazıcıoğlua na površinu izbiju članovi FETÖ-a. To uključuje i pilote vojnih aviona koji su operisali u tom području.

Misterioznih 4 minuta zamračenja radara, ispostavilo se, je samo bio pokušaj da se sakrije kretanje i manevri tih aviona. Yazıcıoğluova porodica je došla do radarskog snimka tih nedostajućih 4 minuta, dao im je oficir patriota kažu. Njihova (najverovatnije tačna) verzija da je helikopter oboren silovitom turbulencijom koju je izazvao jedan od F-16 aviona.

Javnost je upoznata sa mnogo dodatnih indirektnih dokaza da se radi o ubistvu koje je organizovao FETÖ. Odluka da se istraga vrati iz Kahramanmaraşa, gde je godinama zataškavana, u Ankaru daje nadu da će se nakon 17 godina rasvetliti mrak koji su gulenisti bacili na stradanje Yazıcıoğlua.

Svako ubistvo ima motiv. Zašto je lider stranke koja nikada nije postala glavna izborna snaga bio meta? Iz jednostavnog razloga što je Muhsin Yazıcıoğlu od 2006. upozoravao na "paralelne strukture u državi", čitaj FETÖ. U kombinaciji sa nepotkupljivošću, Fethullah Gülen, koji je u propovedi nakon ubistva rekao "izbačen je božanskim šamarom" (što je u skladu sa tim kako je doživljavao sebe), je video opasnost. Infiltracija u državu je bila tolika da je vjerovao da se to može izvesti neotkriveno.

Akın Gürlek je oživio borbu protiv FETÖ-a, koji se u poslednje vrijeme poprilično povampirio. U razgovoru sa dnevnikom Sabah 16. juna najavio je obnovu zahtjeva za ekstradiciju gulenista s novim dokazima (Njemačka 777 dosjea, SAD 428 dosjea i Belgiji 142 dosjea). Odbijanje tih zahtjeva je neprijatnost za Zapad, pa nije čudo da te "demokratije" (za sada samo EU, preko marginalnih parlamentaraca, poput Vladimira Prebilića) traže sankcije protiv Gürleka.

Ni deset godina nakon pokušaja puča, Zapad neće da prizna turskom narodu veličanstvenu pobjedu demokratije 15. jula 2016. nad mračnim silama, koje i dan-danas štite.