Srpski kreatori genocida odlično su osmislili i sproveli formulu ubijanja hiljada Bošnjaka. Pošto je veliki broj Bošnjaka izbjegao sa područja zvorničke općine, srpske vlasti osmišljavaju ključnu prevaru, tako što su preko Jugoslavenske narodne armije uputile proglas kojim se Bošnjaci pozivaju na povratak svojim kućama.

Taj proglas emitiran je na Radio Zvorniku, Radio Loznici, TV-Beograd i Radio Tuzli, gdje se oglašava press služba 17. (tuzlanskog) korpusa Jugoslavenske narodne armije, napominjući da iza proglasa stoji general Savo Janković, koji poziva Bošnjake iz Zvornika, Šepka, Teočaka i drugoh dijelova Podrinja da se slobodno vrate svojim kućama i da komanda Korpusa lično garantuje bezbjednost, te da se Jugoslavenska narodna armija na to obavezuje.

Izbjegli zvornički Bošnjaci povjerovali su u tu priču i dan nakon okupacije Kula Grada, 27. aprila 1992. godine, u nekoliko autobusa ispred sportskog centra ''Mejdan'' u Tuzli, organizirano je krenuo povratak svih onih koji su bili u strahu od gubitka imovine. Veliki broj autobusa, kamiona i putničkih automobila pod pratnjom Crvenog krsta krenuo je prema Zvorniku, preko Kalesije, Capardi i Crnog Vrha, gdje su zaustavljeni na četničkoj barikadi, a odatle su dalje mogli samo pješice – u  novi pakao. U tom periodu nekoliko hiljada izbjeglih ponovo se vraća i potpisuje lojalnost srpskim vlastima u Zvorniku. Tada se vraća veliki broj ljudi u grad Zvornik, jedan  broj Divičana koji je bio u Tuzli, cijela MZ Novo Selo, Sultanovići, Jošanica i Liplje.

U tom periodu veliki broj Bošnjaka, iz straha za svoju sigurnost, stavlja se u službu Srba, dajući sve potrebne informacije o proglašenim bošnjačkim ekstremistima, a oni su iz reda onih koji po bilo čemu vrijede ili su dobrog materijalnog i finansijskog stanja. Tada nastupa vrijeme bošnjačkih samozvanih i maloumnih spasilaca pregovarača o predaji oružja, i potpisivanja lojalnosti, a to će, navodno, biti posljednji uslov za Bošnjake da im se garantira mir i prosperitet u novoj srpskoj državi. Naravno, dogodilo se nešto sasvim drugo, a to je pakao genocida.

Lahkovjerni Bošnjaci predali su im ono malo oružja što su imali. Tako su na području općine Zvornik od početka aprila do juna 1992. Bošnjaci predali 1.661 cijev. Naravno, najviše se radilo o lovačkom oružju, pištoljima, ali bilo je nešto i automatskih pušaka koje su ljudi kupovali pred sami početak agresije. Srbi su im garantirali da će, ako predaju i to malo oružja, živjeti kao lojalni građani zaštićeni zakonima nove srpske vlasti. A onda je nova srpska vlast, nakon razoružavanja, krenula u pljačku i protjerivanje Bošnjaka. Muškarce su, uz prevaru da ih vode na razmjenu u Kalesiju, Kladanj ili Majevicu, odvodili na stratišta gdje ih je svega nekoliko preživjelo. Dana 10. maja 1992. godine u mjesnim zajednicma Donja Kamenica, Gornja Kamenica i Glodi, srpskoj strani je predato 320 komada oružja različitog kalibra. Kameničani su pružili otpor agresoru sa svega osamnaest pušaka, a to je ono što su uspjeli sačuvati razumni pojedinci Kamenice, koji nisu htjeli predati oružje, a što će kasnije imati za rezultat da će Kamenica postati herojska.

Srpske snage su 29. aprila 1992. godine zarobile dio stanovnika sela Snagovo, udaljenog desetak kilometara od Zvornika, koji su se krili u obližnjoj šumi. Ubijeno je taj dan 36 Bošnjaka. Zločince je predvodio Zoran Obrenović Aždaja  iz Dobanovaca kod Beograda, komandant „Belih orlova“.

U Snagovu su kombinirane snage „Belih orlova“ iz Srbije i snaga domaćih pobunjenih Srba ubile: Krupinac Himzu (rođ. 1935), Krupinac Fatiju (rođ. 1933), Krupinac Senudina (rođ. 1963), Krupinac Azru (rođ. 1964), Krupinac Mirzu (rođ. 1987), Krupinac Idriza (rođ. 1966), Krupinac Sadiju (rođ. 1968), Krupinac Alena (rođ. 1989), Dogić Šeću (rođ. 1949), Dogić Mehdina (rođ. 1968), Dogić Zadu (rođ. 1977), Dogić Fatimu (rođ. 1971), Dogić Melihu (rođ. 1991), Dahalić Hasniju (rođ. 1945), Dahalić Sejada (rođ. 1965), Dahalić Džemku (rođ. 1965), Dahalić Semira (rođ. 1989), Dahalić Mujesiru (rođ. 1939), Dahalić Hamdiju (rođ. 1965), Dahalić Raziju rođ. (rođ. 1966.), Dahalić Esada (rođ. 1989.), Ibrahimović Fahiru (rođ. 1974.), Ibrahimović Mešana (rođ. 1979), Ibrahimović Mehmeda (rođ. 1936), Ibrahimović Husejna (rođ. 1945), Salihović Ramiza (rođ. 1956), Salihović Hatiju (rođ. 1953), Krupinac Aišu (rođ. 1938), Krupinac Hajrudina (rođ. 1960), Krupinac Reifa (rođ. 1960), Krupinac Seniju (rođ. 1959), Krupinac Mirsada (rođ. 1977), Krupinac Mirnesa (rođ. 1985), Mujanović Dervu (rođ. 1932), Mujanović Ismetu (rođ. 1953) i Mujanović Edinu (rođ. 1977).

Bez ikakvog pruženog otpora snage pobunjenih bosanskih Srba u sadejstvu sa grupama iz Srbije, 21. maja 1992. uništile su selo Grbavce, udaljeno desetak kilometara od Zvornika, ubijajući i zarobljavajući Bošnjake. Tog i sljedećeg dana ubijeno je ili odvedeno, a potom likvidirano na različitim lokacijama 62 Bošnjaka iz Grbavaca. Ista sudbina zadesila je i 20-ak mještana susjednog naselja Čolovnik u mjesnoj zajednici Glumina. Skoro sva njihova tijela pronađena su u jesen 1998. u masovnoj grobnici Ramin Grob u Glumini.

Većinu ubijenih Grbavčana njihovi su najbliži identificirali metodom prepoznavanja u Komemorativnom centru u Tuzli, jer su tijela bila zakopana u vrećama koje je koristila bivša Jugoslavenska narodna armija i bila su dobro sačuvana. Među žrtvama su bili i žene, djeca i starci, a najviše ubijenih je iz familije Avdić iz zaseoka Mačkuša.

Srpske su formacije, 27. maja 1992. godine iz pravca Malešića, Brđana i Odžačine, napale na civilno bošnjačko stanovništvo Jusića, sela udaljenog 20 kilometara od Zvornika, koje se nalazi na lokalnom putu Kozluk–Sapna. Kao i u drugim područjima, i ovdje je kobna bila predaja srpskim snagama i ono malo oružja što su Bošnjaci imali. U Jusićima su, po istom receptu, komšije Srbi tražili da se predaju lovačke i po neka automatska puška, i da će to biti garant mira. Međutim, nekoliko dana nakon što su se uvjerili da u selu nema nijedne cijevi, najbliže komšije iz obližnjih Malešića napali su svoje radne kolege, školske drugove, poznanike...

I u ovom napadu učestvovale su grupe iz Srbije. Važno je napomenuti da je Tužilaštvo za ratne zločine utvrdilo da je napad na Jusiće izvršen pod komandom oficira bivše Jugoslavenske narodne armije Branka Studena.

Nakon što su pobunjeni bosanski Srbi u sadejstvu sa pripadnicima Jugoslavenske narodne armije i Specijalnim jedinicama Službe državne bezbednosti Srbije očistili gradsko područje Zvornika od Bošnjaka, na red su došla i sela uz rijeku Drinu. Prvo su svoj neuspjeh doživljeli na području Kameničkog područja, gdje su poraženi na Dan mladosti, 25. maja 1992.

Dan kasnije, lokalni Srbi, Vojska Jugoslavije i specijalne jedinice Službe državne bezbednosti Srbije bez otpora ulaze u Drinjaču, naselje udaljeno 16 kilometara od Zvornika, na magistralnom putu Zvornik–Vlasenica, na ušću rijeke Drinjače u Drinu, gdje razoružavaju lokalno stanovništvo, koje je imalo lovačke puške, te počinju sa prvim ubistvima. Tačnije, to se dešavalo u Drinjači i obližnjim selima Kostijerevu i Sopotniku. Jedino selo Pahljevići, koje je pripadalo Mjesnoj zajednici Drinjača, nije pristalo na predaju oružja, te je pružen otpor srpskim snagama. Srpski radio Zvornik emitirao je poruku stanovnicima sela Drinjače i Kostijerova da ostanu kod kuće. U periodu od 26. do 30. maja 1992. četnici su, prve tadašnje komšije u Kostijerevu, zarobili, a zatim i ubili 111 bošnjačkih civila. U tim danima žene i djeca iz ovih naselja su, nakon mučenja i silovanja, autobusima prevezeni do linije razgraničenja između Zvornika i Kalesije, gdje su razmijenjeni za zarobljene srpske vojnike.

Većina ubijenih Bošnjaka u Drinjači pronađena je u masovnoj grobnici „Ramin grob“ u Glumini. Najmlađi ubijeni imao je 15, a najstariji 74 godine.

Pouzdano se zna da su akciju okupacije Kostijereva i Drinjače, a kasnije i egzekucije Bošnjaka združeno vršile snage pobunjenih bosanskih Srba sa područja ovih sela i pripadnici Specijalnih jedinica Službe državne bezbednosti Srbije iz jedinica Stojana Pivarskog, Svetislava Mitrovića Niškog, Žutih osa.

Negdje oko 700 Bošnjaka iz sela u slivu rijeke Sapne, uhapšenih 1. juna 1992. godine na Bijelom Potoku,  ubijeno je u logorima – u Tehničkom školskom centru u Karakaju, Domu kulture Pilica i Gerinoj klaonici u Karakaju. Ubistva u Gerinoj klaonici po svireposti su nadišla i najmonstruoznije nacističke zločine, tako da se, prema tvrdnjama nekih svjedoka, smrt strijeljanjem doimala kao human gest. Među ubijenim u ovim zločinima bila su i šesterica sinova rahmetli Nazije Beganović iz Đulića: Muriz, Beriz, Idriz, Feriz, Ramo i Fahrudin, te muž Mustafa. U Đulićima danas ima najmanje 50 kuća u kojima nema muške osobe.

Istovremeno, dok traju ova borbena dejstva i vrše se masovni zločini, po svjedočenjima aktera, u toku dana stiže delegacija tzv. Srpske opštine Zvornik, a sa njima i Fadil Banjanović iz Kozluka, koji na tom sastanku ubjeđuje predstavnike ovih sedamnaest sela da predaju naoružanje i potpišu lojalnost srpskim vlastima, kako bi se mogli slobodno kretati i snabdijevati neophodnim životnim namirnicama, kako su u Kozluku već dogovorili. Nakon dogovora o predaji naoružanja na tom sastanku, predvečer u Domu kulture u Đulićima, ultimativno je zatraženo od kapetana Hajre, Haseta Tirića i Senada Hodžića da napuste ovo područje jer je dogovorena predaja naoružanja i potpisana lojalnost srpskim vlastima Zvornika. Prijetili su da će, ukoliko se ne budu povukli, pozvati srpske vojnike da ih istjeraju. Iako je taj razgovor do kraja ostao nerazjašnjen, pamti se epilog u kojem kapetan Senad kaže Ismetu Ahmetoviću, jednom od učesnika sastanka: „Dobro se izbrijte ispod vrata kad četnici dođu da vas kolju i odvežite učkure na dimijama svojih žena, da se oni ne muče“.

^{(Avdo Huseinović: Ovamo daleko - atentat na Bosnu, knjiga u pripremi)}