Rat u Ukrajini sve jasnije razotkriva unutrašnje protivrječnosti ruskog državnog modela. Dok Moskva vodi dugotrajan i skup vojni sukob, najveći teret ne snose politički i ekonomski centri zemlje, već periferne, resursima bogate regije Ruske Federacije. Upravo te oblasti, koje čine okosnicu ruske ekonomije, istovremeno postaju i glavni izvor ljudskih gubitaka, čime se direktno potkopava održivost samog rata.

Nafta i gas predstavljaju temelj ruskog budžeta i ključni izvor finansiranja države i vojne industrije. Gotovo polovina federalnih prihoda i značajan dio BDP-a dolazi iz energetskog sektora, koji je uglavnom koncentrisan u Zapadnom Sibiru, Volga-Ural području i drugim perifernim regionima. Iako ti krajevi decenijama pune državni budžet, rijetko dobijaju proporcionalna ulaganja u infrastrukturu, obrazovanje i društveni razvoj. Rat je tu neravnotežu dodatno produbio.

Zbog načina regrutacije i snažnih finansijskih podsticaja, stanovništvo ekonomski zapostavljenih regija najčešće završava na frontu. Nezavisni izvori pokazuju da su stope pogibije znatno više u ekstraktivnim regionima nego u velikim urbanim centrima. Tako nastaje paradoks: regije koje omogućavaju ekonomsko funkcionisanje države najbrže gube radno sposobno stanovništvo.

Ovaj proces odvija se u trenutku kada se Rusija već suočava s ozbiljnom demografskom i radnom krizom. Rekordno niska nezaposlenost ne ukazuje na ekonomsku snagu, već na hronični nedostatak radne snage. Čak i tradicionalno stabilni sektori poput nafte i gasa bilježe rast broja nepopunjenih radnih mjesta, što ukazuje na duboke strukturne probleme.

Dosadašnje rješenje, uvoz radne snage iz Centralne Azije, postaje sve manje održivo. Porast ksenofobije, pooštravanje zakonskih mjera i poboljšanje ekonomskih uslova u zemljama porijekla migranata smanjuju njihovu spremnost da rade u Rusiji. Time se zatvara jedan od ključnih mehanizama koji je decenijama ublažavao demografski pad.

Rusija se tako nalazi pred samonametnutom dilemom. Nastavak rata zahtijeva ljude i finansijska sredstva, ali upravo rat iscrpljuje radnu snagu i regije koje taj napor čine mogućim. Dugoročno, Moskva ne može istovremeno iscrpljivati periferiju i očekivati stabilnu ekonomsku osnovu. Što rat duže traje, to je veća cijena koju Rusija plaća, ne samo na frontu, već i u vlastitoj unutrašnjoj strukturi.