U oktobru 1918. godine, emir Fejsal ibn Husein umarširao je u Damask kao oslobodilac i vođa Arapske revolucije, čime je praktično okončana četverostoljetna osmanska vlast. Proglašen je kraljem ujedinjene arapske države. Samo dvadeset mjeseci kasnije, francuske trupe su ga protjerale iz Sirije. Godinu dana nakon toga, ustoličen je kao prvi kralj Iraka, države čije su granice iscrtane na konferenciji u Kairu, pod patronatom britanskog ministra Winstona Churchilla.

Životopis Fejsala I nije priča o romantičnom heroju, već hronologija političkog pragmatizma, slomljenih obećanja i mukotrpne izgradnje države na temeljima postavljenim stranim interesima. Njegova vladavina predstavlja precizan administrativni i politički presjek tranzicije Bliskog istoka iz carstva u sistem nacionalnih država pod direktnim ili indirektnim evropskim nadzorom.

Kao sin Huseina ibn Alija, šerifa od Meke, Fejsal je postao centralna vojna figura Arapske revolucije (1916–1918). U svojstvu zapovjednika arapskih sjevernih snaga, vodio je gerilske operacije protiv osmanskih trupa duž pruge Hejaz, blisko sarađujući s britanskim oficirom za vezu, Thomasom Edwardom Lawrenceom. Cilj, barem onaj proklamovani, bio je stvaranje jedinstvene i nezavisne arapske države.

Međutim, dok je Fejsal vodio vojne operacije na terenu, njegovi britanski saveznici su, zajedno s Francuskom, potpisali tajni Sporazum Sykes-Picot (1916). Tim dokumentom, Bliski istok je podijeljen na britanske i francuske interesne sfere, direktno potkopavajući obećanja data arapskim liderima.

Kada je Fejsal stigao na Parišku mirovnu konferenciju 1919. godine da bi zagovarao arapsku nezavisnost, suočio se s već utvrđenim geopolitičkim činjenicama. Uprkos tome, Arapski nacionalni kongres ga je u martu 1920. proglasio kraljem Arapske Kraljevine Sirije.

Francuska, kojoj je Liga naroda dodijelila mandat nad Sirijom, odgovorila je vojnom silom. Nakon poraza arapskih snaga u Bici kod Maysaluna u julu 1920., francuske trupe su okupirale Damask. Kraljevina je ukinuta, a Fejsal protjeran.

Gubitak Sirije koincidirao je s masovnim anti-britanskim ustankom u Iraku 1920. godine. Londonu je bilo potrebno rješenje koje bi stabiliziralo regiju i legitimiziralo britansku kontrolu uz minimalne troškove.

Na Kairskoj konferenciji u martu 1921., koju je sazvao tadašnji britanski ministar kolonija Winston Churchill, donesena je odluka da se Fejsalu ponudi prijestolje Iraka. Ovaj potez služio je višestrukim ciljevima: kompenzacija Fejsalu za gubitak Sirije, postavljanje prozapadnog, ali uglednog arapskog lidera na čelo nove države, te smirivanje iračkog stanovništva.

Fejsal je prihvatio ponudu i u avgustu 1921. postao kralj Iraka. Njegova nova kraljevina bila je administrativni konstrukt, sastavljen od tri bivše osmanske provincije (vilajeta) s duboko podijeljenim stanovništvom: Mosul (većinski sunitski Kurdi), Bagdad (većinski sunitski Arapi) i Basra (većinski šiitski Arapi).

Vladavina Fejsala I (1921–1933) bila je obilježena stalnim balansiranjem između zahtjeva britanskih savjetnika i pritisaka iračkih nacionalista. Njegovi ključni zadaci bili su:

Formirao je modernu birokratiju, profesionalnu vojsku i obrazovni sistem, pokušavajući stvoriti osjećaj zajedničkog iračkog identiteta tamo gdje ga historijski nije bilo.

Otkriće ogromnih nalazišta nafte u blizini Kirkuka 1927. godine osiguralo je ekonomsku budućnost zemlje, ali je istovremeno pojačalo britanski interes za kontrolu nad iračkom ekonomijom.

Kroz vještu diplomatiju, Fejsal je ispregovarao Anglo-irački sporazum iz 1930., koji je formalno okončao britanski mandat. 3. oktobra 1932., Kraljevina Irak je postala suverena država i primljena u Ligu naroda.

Ipak, unutrašnje tenzije ostale su neriješene. Samo nekoliko sedmica prije njegove iznenadne smrti 8. septembra 1933. u Švicarskoj, iračka vojska je izvršila masakr nad kršćanskim Asircima u mjestu Simele, događaj koji je duboko potresao bolesnog kralja i pokazao krhkost države koju je gradio.

Fejsalov slučaj nije izolovan incident, već presedan koji ilustruje sudbinu monarhija postavljenih u eri kolonijalizma. Stabilnost koju je on osiguravao nije nadživjela njegovu smrt.

Njegov sin, kralj Gazi (vl. 1933–1939), bio je otvoreni protivnik Britanaca i poginuo je 1939. pod sumnjivim okolnostima u saobraćajnoj nesreći. Gazijev maloljetni sin, Fejsal II, vladao je pod regentstvom svog ujaka, princa Abd al-Ilaha, koji je, zajedno s premijerom Nurijem al-Saidom, vodio izrazito pro-britansku politiku. Režim je postajao sve nepopularniji u vojsci i među narodom.

Krhka struktura monarhije, uspostavljene dogovorom u Kairu, srušila se nasilno 14. jula 1958. u vojnom udaru koji je predvodio general Abd al-Karim Qasim. Tada 23-godišnji kralj Fejsal II, princ Abd al-Ilah i drugi članovi kraljevske porodice brutalno su ubijeni u palači Rihab u Bagdadu.

Tako je okončana hašemitska dinastija u Iraku, a zemlja je proglašena republikom. Tragičan kraj Fejsalovih nasljednika bio je direktna posljedica sistema koji je stvoren decenijama ranije – sistema u kojem je pobjednik arapske revolucije postao kralj po dekretu kolonijalne sile, zauvijek zarobljen kompromisom između nacionalnih težnji i vanjskih interesa.