Povratak zla na mala vrata: Velikosrpska pandemija

Velikosrbizam nikada ne umire, on se, u po njega nepovoljnim geopolitičkim okolnostima, samo primiruje, a često i maskira kao bezopasno anahron, koristeći kao vektore osobe s naučnih, kulturnih ili političkih margina, da bi u pravom trenutku prešao s njih na svog jedinog domaćina, srpske narodne mase

Piše: Mustafa DRNIŠLIĆ

Velikosrpska ideologija jedno je od onih zaraznih kolektivnih psihičkih oboljenja koje bi se moglo okarakterizirati kao endemično. To je bolest duha i uma specifična za srpski politički kolektiv i društvo, a koju je naprosto nemoguće iskorijeniti apeliranjem na zdrav razum ili dokazivanjem njene pogubnosti jer ona preživljava i opstaje upravo zahvaljujući svojoj potpunoj iracionalnosti. Zagovornici velikosrbizma nisu racionalne osobe, ili barem ljudi koji promišljaju svijet u njegovom realnom kontekstu, nego prije svega fanatični mistici koji legitimiziraju svoje duboko poremećene svjetonazore tako što im opravdanje traže u onostranom i metafizičkom.

Takva mistifikacija i ezoterizacija onoga što je u osnovi primitivni strah od Drugoga te najprizemnija glad za tuđom zemljom i imovinom jeste ono što je od velikosrbizma načinilo izuzetno krvavu, brutalnu i zločinački potentnu ideologiju bez ikakvih moralnih normi ili ljudskosti te jedan od razloga za tolike, ljudskom umu nepojmljive, monstruozne zločine počinjene u ime očuvanja “svetog srpskog tla”.

Velikosrbizam nikada ne umire, on se, u po njega nepovoljnim geopolitičkim okolnostima, samo primiruje, a često i maskira kao bezopasno anahron, koristeći kao vektore osobe s naučnih, kulturnih ili političkih margina, da bi u pravom trenutku prešao s njih na svog jedinog domaćina, srpske narodne mase. No, kao utopistička ideologija i politička metodologija, velikosrbizam je živ čak i u onim trenucima kada se čini da nema nikakve nade za njegovo preživljavanje, a kamoli za implementaciju.

MISTIČNI SRĐA
Za takvu tvrdnju nema boljeg dokaza od izlaganja profesora Srđe Trifkovića na prvom zasjedanju niza okruglih stolova pod nazivom “Reintegracija ili razgraničenje – razgovori o budućnosti Kosova i Metohije”, zamišljenih kao sredstvo putem kojih bi u vezi s ovom temom došlo do usaglašavanja stavova srpske intelektualne javnosti i srpskih nosilaca vlasti. Čitavo Trifkovićevo izlaganje u vezi s tim moglo bi se sažeti u onu poznatu Miloševićevu izjavu: “Opet smo pred bitkama i u bitkama. One nisu oružane, mada ni takve još nisu isključene”, jer je riječ o istoj ideji izrečenoj u istom duhu, mada u potpuno drugačijem vremenu i geopolitičkim okolnostima. Ali ovo stalno ponavljanje istih postupaka, a očekivanje drugačijih rezultata – što je po mnogima definicija ili ludila ili gluposti – u potpunom je skladu sa samom prirodom velikosrbizma kao iracionalne političke mitologije i ideologije. Otud je moguće da Trifković, koji je svojevremeno bio zastupnik tzv. Vlade Republike Srpske u Londonu tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu, direktor centra za međunarodne odnose pri Rockford institutu u SAD-u, savjetnik ratnog zločinca Biljane Plavšić, ali i Vojislava Koštunice, kao i Aleksandra II Karađorđevića, danas otvoreno zagovara obnovu velikosrpske agresije ne samo spram Kosova nego i spram Bosne i Hercegovine, ali i Hrvatske.

Srđa Trifković svoje izlaganje počinje pokušajem delegitimizacije pojma međudržavnih granica, posebno granica između Srbije i okolnih država, ne samo danas nego i uopće, tvrdeći da Srbija nema jasne granice nego krajine, područja koja su fluidna, trenutno možda u okviru drugih država, ali koja su u suštini u njenim “prirodnim granicama” na koje Srbija ima pravo, i to takvo koje nije podložno “niti moralnim niti pravnim normama”. Ta “prirodnost” granica Srbije, a radi se o granicama Velike Srbije, po Trifkoviću, nije uvjetovana topografijom, rijekama i planinama, nego sposobnošću Srbije da ih u datom historijskom trenutku osvoji, zacrta i zadrži.

Trifković koristi neku vrstu nebulozne “metafizičke realpolitike” pa zagovara teoriju po kojoj se granice pomjeraju “u korist jačih i na račun slabijih” kao “rezultat dinamičkog odnosa koji odražava sveukupni odnos snaga”, ali istovremeno i tvrdi da je glavni razlog zašto “Srbija nikada i ni po koju cenu ne sme da prihvati verifikaciju, tj. kvazilegalizaciju ishoda udruženog zločinačkog poduhvata NATO sila predvođenih SAD iz juna 1999” taj što “Kosovo nije samo ‘srce Srbije” u geopolitičkom već i u metafizičkom smislu”, a što je, po Trfikovićevom mišljenju, jednako značajno kao temelj opstanka srpske nacije.

“LEPO, DOBRO I NUŽNO” NASILJE
U pokušaju da dadne neku historijsku pozadinu i legitimitet ovakvom agresivnom velikosrpskom hegemonizmu, Trifković zloupotrebljava mnoge primjere iz historije, koristeći teoriju sukoba civilizacija, hrišćanske i muslimanske, između kojih, po Trifkoviću, može biti povremene nenasilne interakcije, ali ne i trajnog suživota, te stoga zagovara neku vrstu pravoslavne i srpske rekonkviste “nepravedno otetih prostora”. Štaviše, Trifković otvoreno preporučuje špansku rekonkvistu kao “model i vodilju Srbima danas” jer “historijske i geopolitičke okolnosti su drukčije, ali je princip isti”.

O kakvom se principu radi, Trifković objašnjava tezom da “hrišćanska ekumena može i treba da se odbrani od islamskog agresora i da ga potom potisne”. Nije baš najjasnije zašto Trifković ovakav model “suživota” predstavlja kao nešto novo, jer je poklič “Turci u Anadoliju”, praćen osvajanjima, zločinima i etničkim čišćenjima muslimanskih starosjedilačkih naroda, konstanta velikosrpske politike širenja još od tzv. Prvog srpskog ustanka.

Za Trifkovića je “tvrda vera ratnika spremnih na žrtvu”, uvjerenih da gubitak onoga što se vidi kao svoje nikada ne treba prihvatiti kao nepovratan, ne samo sasvim racionalna nego i neophodna kao preduslov opstanka srpske nacije. U tom kontekstu naglašava da se “gubitak Kosova i Metohije ne smije prihvatiti” niti kao trajan niti kao privremen jer je to pitanje opstanka Srba. No, na tome se ne zaustavlja, već kaže: “Smatram, međutim, da ni sve druge granice, arbitrarno povučene preko srpskih zemalja od 1945. godine do danas, ne trebaju da budu tretirane kao legitimne i trajne a da trenutni gubitak teritorija i srpskog življa u njima ne sme da bude prihvatan kao nepovratan”. Ovakvo otvoreno zagovaranje novih agresija na druge države i narode Trifković pokušava legitimizirati kao historijski opravdane poredeći ih s revanšizmom Francuske, koja nikada nije prihvatila ishod izgubljenog rata iz 1870. godine, kada je izgubila pokrajine Alzas i Lorenu. Činjenica da su se zbog takve zle krvi i međusobnog revanšizma nakon toga vodila dva svjetska rata u kojima je Evropa praktično uništila samu sebe za Trifkovića je, čini se, nevažna jer je i ne spominje.

Ovakva Trifkovićeva krvoločnost nije incident, čitavo njegovo “predavanje” njome je obojeno. Tako, recimo, tvrdi da “Albanci napuštaju južnu srpsku pokrajinu u ogromnom broju” te da se “procenti menjaju u srpsku korist”, pritom zaboravljajući na pravu pravcatu demografsku katastrofu kroz koju Srbija prolazi i izuzetno staro stanovništvo koje ima. No, budući da je nestrpljiv i pošto je stava da “nije realno da će Šiptari ikada prihvatiti reintegraciju u ustavni i pravni poredak Srbije”, Trifković smatra da je “potrebno, štaviše nužno, lepo i dobro” unutar srpskog društva legitimizirati “koncept nasilnog povratka” Kosova. Pritom izbjegava direktno i otvoreno preporučiti etničko čišćenje Kosovara, nego, u uobičajenom velikosrpskom maniru traženja opravdanja za buduće zločine u prošlosti, preporučuje da Srbija na Kosovu primijeni model operacije “Oluja” iz Hrvatske, koju Trifković, naravno, smatra genocidnom, kada su u pitanju Srbi u Hrvatskoj, no opravdanom u slučaju Kosova.

BOSNA I HERCEGOVINA OPET NA NIŠANU
Ali Trifkovićeve velikosrpske pretenzije nisu ograničene samo na Kosovo, on smatra i da se avnojevske granice, koje naziva monstruoznim, moraju tretirati kao prolazne. Pogotovo zato što su navodno “vijesti sa zapada dobre”. Hrvatska se prazni, navodi Trifkovićev, naročito prostori nekadašnje SAO Krajine, a “još uvek ima dovoljno Srba da je popune”.

Trifković klikće da je danas daleko manje Hrvata na prostoru Balkana nego prije jednog stoljeća, u čemu vidi šansu za oživljavanje vizije Srbije do granica Karlobag – Karlovac – Virovitica. On se žali što je ideja Srbije do ove zamišljene granice postala “predmet poruge među postmodernom srbadijom” te poručuje to to nije “prezira vredan koncept”, nego “željena i realna zamisao zapadnih granica srpskih zemalja”.

Za Trifkovića je Drugo zasjedanje AVNOJ-a, na kojem je Jugoslavija proglašena federalnom državnom zajednicom ravnopravnih naroda, ustvari “zločinački poduhvat u Jajcu” na kojem su se crtale “arbitrarne granice”, granice koje Srbiju ne obavezuju. Granice među bivšim jugoslavenskim republikama, a današnjim suverenim državama Trifković naziva “nakaznim i brozovskim”, pa čak i poručuje da se ne smiju prihvatiti ni “nametnute i neprirodne granice Republike Srpske”. Granice “prirodnog srpskog prostora” i “srpskih zemalja” nisu za Trifkovića niti na Uni niti kod Prijedora, nego gdje su Srbi bili većina 1921. i 1931. godine! Ne samo da otvoreno poziva na odbacivanje AVNOJ-a već i Dejtonskog mirovnog sporazuma, te dobar dio Hrvatske i čitavu Bosnu i Hercegovinu smješta u okvire buduće “Velike Srbije”, koja treba nastati nasiljem i protjerivanjem nesrpskog stanovništva!

VELIKA STRATEGIJA SRBIJE I DUH SVETI
No, na čemu Trifković temelji svoje uvjerenje da ideja Velike Srbije nije bankrotirala te da ju je moguće ponovno pokušati ostvariti, i to vojnom agresijom? Prije svega, riječ je o činjenici što naslućuje da se promijenila vanjskopolitička situacija, tj. da je danas, za razliku od ranih devedesetih, Rusija mnogo jača, a da se Amerika povlači u neku vrstu izolacionizma.

Trifković priželjkuje i predviđa ubrzavanje procesa nestanka “unipolarnog svijeta”, tj. promjene u međunarodnim odnosima, pa uzbuđeno poručuje da takva činjenica da “okovi spadaju” predstavlja odskočnu tačku nove srpske strategije kojom se treba napraviti “revizija ishoda” ne samo ratova iz devedesetih nego i “čitavog za Srbe pogubnog 20. veka”. Štaviše, za Trifkovića je sukob neminovnost, historijski determinizam i zakonitost, neizbježni sukob Srba s ostalim, bitka “do istrage vaše ili naše”, borba do smrti gdje može biti samo jedan pobjednik i samo jedan preživjeli, a za Trifkovića su to, naravno, Srbi.

Na ovakvom uvjerenju o povoljnim međunarodnim okolnostima Trifković zasniva i “četiri stuba” na kojima bi se temeljila buduća revanšistička i osvajačka “velika strategija Srbije”. Ta četiri stuba jesu: vojna sila i spremnost na njenu upotrebu, ekonomska snaga potrebna za izgradnju, održavanje i projekciju takve vojne sile, ideološka saglasnost donosilaca odluka i većine naroda te jednostarješinstvo nad mehanizmom rukovođenja i komandiranja državnim aparatom koji ima da provede ova osvajanja i protjerivanja. Trifković, ustvari, predlaže autokratizaciju i militarizaciju srpskog društva koje treba mobilizirati sve svoje fizičke, umne i duševne snage te ih usmjeriti u osvajačke i istrebljivačke ratove protiv susjednih država i naroda sve dotle dok se ne dosegnu “prirodne granice srpskih zemalja”.

Valjda i sam svjestan veličine takvog osvajačkog poduhvata i njegove čitave fantastičnosti, Trifković se retorički pita da li je takav “oporavak” Srbije i Srba uopće moguć te da li su nacionalni resursi Srbije toliko smanjeni da jednostavno nema mjesta ovakvim megalomanskim pretenzijama. I, naravno, sasvim u duhu mističnog velikosrbizma, Trifković odgovara citiranjem ruskog profesora Šafareviča, koji je, iako naučnik, tokom devedesetih “predvidio” povratak Rusije na svjetsku scenu, i to ne pomoću neke racionalne analize nego na osnovu svog “pravoslavno hrišćanskog” uvjerenja u “blagotvorno dejstvo Duha Svetoga”, koje jamči da je oporavak ne samo moguć nego i neizbježan. Stoga i Trifković, upravo kroz prizmu takvog fantastičnog misticizma, tvrdi da su njegove velikosrpske ideje i moguće i ostvarive i neizbježne jer tako hoće “Duh Sveti”.

ŠTA DA SE RADI
Šta reći na sve ovo? Srđa Trifković nije tek neki provincijalni honorarni vikend-četnik, već obrazovani i profesionalni velikosrpski ideolog, negator genocida i islamofob koji piše knjige i koji se kreće u određenim anglofonim desničarskim krugovima. Iako je njegova reputacija pretrpjela teške udarce, recimo kada mu je na insistiranje Instituta za istraživanje genocida (IGK) zabranjen ulaz u Kanadu kao osobi bliskoj režimima koji su vršili ratne zločine, činjenica da s “naučnih stajališta” sasvim otvoreno zastupa ideje ponovne agresije na susjedne države, pa čak i protjerivanja njihovog stanovništva, nije nimalo naivna.

Sama činjenica da se ovakva izlaganja održavaju na ovakvim okruglim stolovima dovoljno govori koliko je zaista srpsko društvo, pogotovo njegova intelektualna javnost, suštinski i bespovratno bolesna od velikosrbizma. Sve je gore time što, kako je očito iz samog izlaganja, ovakve ideje ne žive u polju racionalne politike i analitike već se radi o gotovo kvazireligijskim uvjerenjima i duševnim stanjima gdje se osvajački ratovi protiv drugog tumače kao vjerska dužnost i sami razlog postojana.

Bilo bi izuzetno naivno odbaciti ovakva izlaganja kao običnu ludost jer velikosrpska ideja poput neke zarazne bolesti opstaje i preživljava već nekoliko stoljeća te se uvijek manifestira u stvarnosti kada se za to steknu odgovarajući uvjeti. Ona može preskakati i generacije, čitava razdoblja, ali nikad istinski ne umire.

Jedini mogući odgovor na takav fenomen, osim toga da što ga se mora biti svjesno u svakome trenutku, jeste biti konstantno jak, ne dopustiti stvaranje okolnosti u kojima se velikosrpske ideje mogu čak i pričiniti ostvarivim. Konkretno, za Bošnjake to znači biti uvijek budan, ali prije svega posjedovati odgovarajuće poluge samozaštite, političke, diplomatske i vojne efektive i kapacitete koji će samu ideju ponovne velikosrpske agresije učiniti neizvodivom. Sve je drugo samozavaravanje i prizivanje nove agresije i genocida. Jer, da parafraziramo Homerovu Ilijadu: “Nema razumijevanja između lavova i ljudi, vuka i ovce…”

 

 

PROČITAJTE I...

Macron sugerira svojevrsnu podjelu na centar koji donosi odluke i periferiju koja ih sprovodi, velike i male, metropolu i kolonije, civilizirane i manje civilizirane, ustrojstvo koje praktično znači kraj poretka koji je u Evropi uspostavljen nakon pada komunizma, čak i transformaciju čitavog poretka nastalog nakon Drugog svjetskog rata i povratak u verziju onih međunarodnih odnosa koji su postojali prije 1945. godine. Valjda nije potrebno ni spominjati kakvo bi mjesto u takvom “novom evropskom poretku” bilo predviđeno za Bosnu i Hercegovinu i Bošnjake

Ruski novinar Denís Korotkov, koji je godinama istraživao grupu Wagner, objašnjava da ih se mobilizira kada zatrebaju. Odlaze na poligon za treniranje u Molkinu, na jugu Rusije, zatim u Siriju i odatle do mjesta gdje će djelovati. “Od svojih ranih dana u Ukrajini su proširili djelatnost. Sada pružaju vojnu obuku i obavljaju obavještajne operacije”, kaže.

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

KOMENTARI

  • milos 17.10.2019.

    Vi ste svi skupa bolesni. Nikada vi nece te biti normalan narod jer se uvek bavite nama. Usput hvala sto nam cuvate jezik :))

    Odgovori

Podržite nas na Facebooku!