fbpx

Nesvrstani Jugodino

Iako se za Mustafića ne može reći da je “glupa plavuša”, on će ipak kritizirati Dodikove izjave, no ne radi agresivne secesionističke retorike i podrivanja države nego radi Dodikovih negativnih stavova u vezi s propalom Jugoslavijom. To je za Mustafića ponajgore u čitavom Dodikovom izlaganju, koje inače vrvi najodvratnijim šovinizmom i govorom mržnje.

Piše: Mustafa DRNIŠLIĆ

 

Da je jugonostalgija povratna emocija koju možemo shvatiti i tolerirati s obzirom na veliki broj građana koji je u bivšoj Jugoslaviji odrastao, volio, radio i slično, davno smo ustvrdili. No, da je ekstremna jugonostalgija stanje duha koje uz sebe veže i neke druge fobije i predrasude, pokazuje se obično kada njeni zagovarači pokušavaju komentirati politička zbivanja i iznose vrijednosne sudove.

Takav je (opet) slučaj s Dinom Mustafićem, koji ne prestaje u javnosti ispaljivati plotune svojih razmišljanja i poprilično egzotičnih stavova. Ovaj sarajevski twitteraš i influenser kao da se pokušava takmičiti sa svojim hrvatskim inačicama u likovima Jelene Veljače i Hane Hadžiavdagić.

Iako se za Mustafića ne može reći da je “glupa plavuša”, on će ipak kritizirati Dodikove izjave, no ne radi agresivne secesionističke retorike i podrivanja države nego radi Dodikovih negativnih stavova u vezi s propalom Jugoslavijom. To je za Mustafića ponajgore u čitavom Dodikovom izlaganju, koje inače vrvi najodvratnijim šovinizmom i govorom mržnje.

Štaviše, Mustafiću su svi oni koji Jugoslaviju ne smatraju civilizacijskim vrhuncem, najboljom političkom i kulturnom idejom ne samo “nacionalistički ološ” već i kvislinzi, pripadnici poraženih zločinačkih ideologija i pokreta. Pošto su na prvim slobodnim izborima, ali i glasanjem za nezavisnost BiH građani ove zemlje rekli šta misle i o komunizmu i o Jugoslaviji, teško je i zamisliti kako se, živeći u Sarajevu, Mustafić osjeća usamljen okružen gomilama kvislinga i nacionalističkog ološa.

No, da ovakve vrste paranoidnih deluzija prati i poremećeni vrijednosni stav, Mustafić pokazuje i dokazuje kada i posjetu predsjedavajućeg Predsjedništva BiH Bakira Izetbegovića Jordanu i Palestini vidi kao “antievropsku” politiku.

Ovakva vrsta orijentalističkih predrasuda gotovo po pravilu dolazi u paketu s jugonostalgijom. Jedino što nas u ovom buni jeste to da su Jordan i Palestina ponosne članice Pokreta nesvrstanih. U ime oca i sina i duha svih Jugoslavena, Josipa Broza Tita, koji je bio domaćin prve konferencije Pokreta nesvrstanih u Beogradu 1961. godine, rastužuje nas ovo Mustafićino odstupanje od ideje nesvrstanih koja se “temeljila na borbi protiv imperijalizma, kolonijalizma, neokolonijalizma, aparthejda i rasizma, uključujući i cionizam i sve oblike strane agresije, okupacije, dominacije, miješanja i hegemonije, kao i protiv blokovske politike”.

 

PROČITAJTE I...

Ammar Jažić rođen je 17. marta 1987. godine u Sarajevu, gdje završava osnovnu školu. Kaže da nikad plaho nije volio školu, pa mu je pri upisu u srednju otac ponudio dva izbora: medicinsku kao dedo, ili muzičku pa da krene očevim stopama. Upisao je Srednju muzičku školu u Sarajevu, na Odsjeku za timpane i udaraljke kod profesorice Desanke Jovanović. Srednju muzičku školu završava dosta uspješno i nakon toga dobija stipendiju univerziteta Berklee College of Music iz Bostona. Međutim, ostaje u Sarajevu, gdje završava Muzičku akademiju na Odsjeku za kompoziciju. 2010. godine završava magistarski rad uradivši Simfoniju Islamicu, simfoniju koja je prvi put u historiji dobila prefiks “islamska”. Jažić za Stav podrobnije govori o Simfoniji Islamici i o tome šta ga je motiviralo da uradi ovakav magistarski rad, o vremenu provedenom na Akademiji, o svojim pogledima na muziku i na stanje muzike u Bosni i Hercegovini, o patriotskom žanru, turbo-folku, “Bosnatonu” i njegovom ocu Faruku Jažiću, kao i o brojnim drugim crticama iz života

Za ratne zločine počinjene u Semberiji kažnjena su osmerica pripadnika VRS-a i dvojica logoraša. Ukupno im je izrečeno 96 godina i 8 mjeseci zatvora. U haškim presudama političkom vrhu RS-a nedvojbeno se ističe uloga bijeljinskog Kriznog štaba u planiranju etničkog čišćenja. U presudi Radovanu Karadžiću piše: “Na čelu Kriznog štaba u Bijeljini bili su Milan Novaković i Ljubiša Savić (zvani Mauzer). Članovi Kriznog štaba bili su isključivo iz SDS-a ili istaknuti mještani lojalni toj stranci”

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!