“Konak kod Hilmije” kao bosanski “’Allo ’Allo!”

Režija: Elmir Jukić, produkcija: FIST, scenarij: Feđa Isović, uloge: Emir Hadžihafizbegović, Tarik Filipović, Bojan Perić, Milena Vasić, Darko Tomović, Marko Cindrić, Ilir Tafa, Marija Pikić, Igor Skvarica, Emir Zumbul Kapetanović, Adnan Omerović, Rijad Gvozden, Dino Sarija..., žanr: komedija

Nedavno je na Top kanalu započelo emitiranje novog sitcoma u bosanskohercegovačkoj produkciji, naslova Konak kod Hilmije, kao još jednog humorističnog ostvarenja proizašlog iz iznimno uspješne saradnje režisera Elmira Jukića i scenariste Feđe Isovića, inače poznatih po serijalu Lud, zbunjen, normalan. Ipak, za razliku od većine prethodnih sitcoma u Bosni i Hercegovini i regiji, koje, prije svega, karakterizira urnebesni humor lišen čvršće intelektualne podloge i originalnije društvene angažiranosti, Konak kod Hilmije, čini se, donosi određeni iskorak u kreiranju i obradi humorističnog sadržaja.

Sudeći prema prvoj epizodi, u kojoj je radnja smještena u jedan bošnjački konak i odigrava se u jeku Drugog svjetskog rata tokom 1941. godine, spomenuti autorski dvojac odriče se humora “naprvu”, koji se godinama pokazivao uspješnim na regionalnoj televizijskoj sceni (povremeno krajnje originalan i duhovit), te se odlučuju za kreiranje nešto stabilnije dramaturške strukture i atmosfere svojstvene navedenom historijskom periodu. Naravno, kada se govori o humorističkom televizijskom serijalu smještenom u ratno okrilje, onda je neizostavno podsjećanje na ostvarenja M*A*S*H i Allo ‘Allo!, a upravo je potonji sada dobio i svoju “bosansku verziju”, smještenu u jedan sarajevski konak i s Hilmijom Frljom umjesto nezaboravnog Renéa Artoisa.

Popularni kafedžija René, kojeg je igrao Gorden Kaye, u Jukićevom sitcomu dobrodušni je Hilmija (Emir Hadžihafizbegović), za čijim se tijelom žene još ne otimaju (za razliku od Renéa), ali za čije se logističke usluge podjednako otimaju i partizani, i nacisti, i fašisti. Kao i u serijalu Allo ‘Allo!, sjecište svih dešavanja u Konaku kod Hilmije jeste također kafić / konak koji u jeku Drugog svjetskog rata metaforički predstavlja prvu liniju fronta, ali i prostor u kojem se presijecaju sve društvene, kulturološke, historijske i političke osobnosti Sarajeva, odnosno Balkana.

Dakle, od Nijemaca okupirani francuski gradić Nouvion sada je okupirano Sarajevo, a zaplet je kreiran oko dolaska nacističkog komandanta Sturmbannführera Shilinga (Tarik Filipović) u konak u kojem se istovremeno sastaju komunistički ilegalci predvođeni lažnim Valterom (Bojan Perić) i Portugalcem (Darko Tomović), koje Hilmija redovno snabdijeva antibioticima, ali ne zbog ljubavi prema komunistima već zbog ličnog materijalnog interesa. Iz istog motiva on Shilingu nabavlja originalni dalmatinski pršut, a za tu uslugu okorjelom ustaši Krešimiru (Marko Cindrić) “plaća” zlatnim satom s Hitlerovim potpisom.

Ipak, u očima simpatičnog i šeprtljavog Hilmije svi su oni“iste budale”, i Albanac koji radi za četnike, i ustaša koji uzima novac s likom kralja Petra Karađorđevića, i komunista Portugalac koji “drugove” želi nahraniti mrtvim baščaršijskim golubovima. Također, sa zida svog konaka Hilmija ekspresno skida fotografiju Josipa Broza Tita, čijim je likom očarana njegova kćerka Azra (Marija Pikić), dok, s druge strane, na svaki nacistički i ustaški pozdrav odgovara s “tobe jarabi”. Uprkos, dakle, stereotipima uz pomoć kojih je izgrađen njegov prevrtljivi lik, Hilmija je, na koncu, ipak pozitivac koji manipulira i komunistima i fašistima, a uporedo od njihove okrutnosti štiti Roma Durmiša (Igor Skvarica), svog neodgovornog i glupavog uposlenika.

Kao svojevrsna parodija na jugoslavenski partizanski film, ali i historijski period Drugog svjetskog rata i “jugoslavenstva”, Konak kod Hilmije donosi i humorističnu obradu fikcionalnih i stvarnih likova kao što su: Josip Broz (onaj što “voli mahat viski”), Valter (ljepotan koji umjesto puške nosi češalj) ili Albanac Rugoba Agimi (Ibrahim Rugova?). Iako povremeno pati od nedovoljne uigranosti između glumaca, primjetne u pilot-epizodi, ovaj serijal karakterizira i krajnje uspješan “casting” te poprilično uvjerljive glumačke izvedbe zasnovane na fizičkim i verbalnim gegovima (uz posebno isticanje Igora Skvarice kao Durmiša i njegovog epileptičnog “Heil Hitler” pozdrava) praćenim jednostavnim i povremeno površnim sižeom, ali i materijalnim scenarističkim pogreškama (npr. riječ “ofiran” u 1941. godini).

Smještena u period Drugog svjetskog rata, serija Konak kod Hilmije bavi se, zapravo, bosanskohercegovačkom sadašnjošću te je zbog toga moguće povući paralelu između ovog televizijskog ostvarenja i dramskog teksta Djelidba Skendera Kulenovića, s kafanom kao alegorijskim prikazom jednog prostora, u kojem se na leđima bosanskog čovjeka vječito sukobljavaju različite političke i nacionalne ideologije, a kojem, po pravilu, naposljetku, gube bitku protiv dobrog starog ličnog interesa.

PROČITAJTE I...

Sve džamije tretirane u ovom protokolu, kaže Džafer Alić, imale su obredoslovnu funkciju i takve će i ostati. “Kada je riječ o Opijačevoj tekiji, tu imamo određene planove koji podrazumijevaju da ona bude kuća nauke i izučavanja, s posebnim akcentom na izučavanje tradicije ovdašnjih muslimana. Postoji inicijativa Medžlisa IZ Mostar i Muftijstva mostarskog o osnivanju instituta u okviru Islamske zajednice BiH koji bi izučavao islamsku tradiciju muslimana Hercegovine”

“Svojim istraživanjima na bezbroj argumenata i bezbroj konstatacija i analiza Ibrahim Pašić suvereno pokazuje da su stećak i nišan organski srasli, da među njima postoji veza i da su oni simboli koji kazuju na koji način se etnos u Bosni i Hercegovini, prije svega bošnjački matični narod, razvija, koje porijeklo ima i šta sve to znači u širem historijskom smislu”

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!