fbpx

Građevine iz osmanskog doba zloupotrebljavaju se u Grčkoj

U Solunu, džamija Hamza beg, najstarija u gradu, bila je zatvorena zbog restauratorskih radova čiji je cilj pretvaranje zgrade u muzej. Džamija, koja je sagrađena 1467. godine, ranije se koristila kao kino. Džamija Alaca Imaret u istom gradu, koja je sagrađena 1484. godine, takođe je pretvorena u muzej.

 

 

Osmanski spomenici u Grčkoj zloupotrebljeni su u velikom naletu na istorijsku baštinu zemlje, prenosi Anadolu Agency (AA).

U godinama nakon nezavisnosti Grčke, mnoge osmanske građevine koristile su se kao vojni zatvori, kino dvorane, pokrajinski uredi, hosteli i skladišta. Štaviše, desetine džamija bile su zatvorene za bogosluženje, a neke su preuređene u crkve. Mnoge napuštene zgrade s vremenom su uništene.

Džamija Fethiye u Atini, koju je 1458. godine sagradio Fatih Sultan Mehmet, također poznat kao Mehmet Osvajač, trenutno se koristi kao izložbena dvorana. Džamija Tzisdaraki takođe je preuređena u muzej keramike.

Od ostalih istorijskih građevina upisanih u arhive i almanahe nema znakova.

U Solunu, džamija Hamza beg, najstarija u gradu, bila je zatvorena zbog restauratorskih radova čiji je cilj pretvaranje zgrade u muzej. Džamija, koja je sagrađena 1467. godine, ranije se koristila kao kino. Džamija Alaca Imaret u istom gradu, koja je sagrađena 1484. godine, takođe je pretvorena u muzej.

Yeni džamija, sagrađena 1904. godine, zatvorena je za bogosluženje, a njen minaret je uništen. Trenutno se koristi kao izložbena sala opštine.

Bijeli toranj, jedan od najvažnijih osmanskih spomenika u Solunu, promoviše se kao “vizantijsko djelo“ i simbol grada.

Džamije i istorijske zgrade u mnogim drugim grčkim gradovima, poput Ioannine, Krita, Larise i Kavale, također je zadesila ista sudbina.

Džamija Aslan paša u gradu Ioannina, džamija Veli paša u gradu Rethymno i džamija Zincirli, sagrađena u 16. vijesku u Serresu, također su pretvorene u muzeje.

PROČITAJTE I...

Pašovićeva jednačina sugerira da je kultura = ON, a da je nacionalno = vjersko, i obrnuto. Pritom mu je sve što u kulturi proizvedu nacionalna društva i vjerske zajednice nešto nazadno, folklorno, prevaziđeno. Oboje su mu nešto što bi rado protjerao iz društva. Naime, Pašović i njegovi intimusi graknuli su još 2015. godine, kada su od Federalnog ministarstva kulture smanjene bolesno visoke dotacije za festivale poput MESS-a. Tada su tvrdili da se ukida internacionalna kultura, a subvencionira folklor. Ipak, ostaje posve nejasno kako uopće može postojati internacionalno ako nije utemeljeno na nacionalnom? Pa nije li internacionalna kultura upravo plodonosna i izlječujuća komunikacija između nacionalnih kultura? Uzalud je ovakva pitanja postavljati Pašoviću i njegovoj toploj režiserskoj braći jer je njima vrhunac umjetnosti kada djevojka koja glumi muslimanku iz svoje vagine na pozornici izvadi zastavu Bosne i Hercegovine

Da li je potrebno i spominjati da je Mazalica aktivno litijašio po Crnoj Gori, “branio” tamošnje srpske “svetinje”, borio se junački protiv “milogoraca” te, po vlastitim riječima, “osjećao nacionalni romantizam”.

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!