Prvi bošnjački roman preveden na arapski jezik

U ovoj godini Abu al-Bandora postigao je posebno zapažene rezultate. Objavio je prijevode triju knjiga s bosanskog na arapski jezik. Riječ je o romanima Zeleno busenje Edhema Mulabdića i Konak Ćamila Sijarića, te o duhovnoj autobiografiji Žudnja za tekstom Esada Durakovića

 

Piše: Munir MUJIĆ

Zajedničko prevodiocima diljem svijeta jeste da rade mukotrpan i nedovoljno cijenjen posao. Svaka priča o književnom prevođenju kaže isto ovo, manje ili više eksplicitno, a obećani raj za prevodioce teško da postoji. Prevodioci muče muke dokazujući izdavačima ili institucijama koje brinu o kulturi da vrijedi objaviti prijevod nekog djela. S druge strane, i kulturno tržište ima svoju logiku, koja je u konačnici podudarna s logikom bilo kojeg drugog tržišta i radije se okreće onim kulturnim proizvodima koji mogu zadovoljiti apetite masovne kulture. A u samom prevodilačkom poslu nema čuda ni nenadanih dobitaka, odricanje i rad su neizostavni.

Treba mnogo vremena da stasa dobar književni prevodilac i onda, povrh toga, treba još “nešto” da neko ko je stasao za književno prevođenje doista to i radi. Neizostavno mora imati u sebi ponešto od asketskog, osobenjačkog i nešto od fatalističke predanosti prevodilačkom poslu. Mora postojati doza dobrovoljnog samopotiranja. U vezi s tim, rijetko da ima koja djelatnost koja je do te mjere “depersonalizirana” kao prevođenje. Koliko se često prilikom navođenja naslova prijevoda navede i ime prevodioca?

Ismail Abu al-Bandora, jordanski kulturni radnik, pisac, novinar, prevodilac, predsjednik Skupštine Društva pisaca Jordana, poznavalac je književnih kretanja na prostoru bivše Jugoslavije. Ovaj nekadašnji student političkih nauka na Univerzitetu u Beogradu kroz nastupe na konferencijama i pisanje u novinama u arapskom svijetu približava književnosti s južnoslavenskih prostora arapskim čitaocima.

U ovoj godini Abu al-Bandora postigao je posebno zapažene rezultate. Objavio je prijevode triju knjiga s bosanskog na arapski jezik. Riječ je o romanima Zeleno busenje Edhema Mulabdića i Konak Ćamila Sijarića, te o duhovnoj autobiografiji Žudnja za tekstom Esada Durakovića. Ovi prijevodi već su naišli na zavidnu recepciju u rubrikama za kulturu u novinama i na web-portalima u arapskom svijetu. Ranije je Abu al-Bandora preveo romane Šehid Zilhada Ključanina (2008) i Tvrđava Meše Selimovića (2007), te autobiografske zapise Alije Izetbegovića Moj bijeg u slobodu (2002) i Jugoslavenske priče (1992).

Ovom prilikom spomenut ćemo i druge prevodioce u arapskom svijetu koji se bave književnim prevodilaštvom s južnoslavenskih jezika na arapski.

Egipatski prevodilac Gamaluddin Sayyid Muhammad preveo je Andrićev roman Gospođica (1985), Nušićeve drame Ožalošćena porodica i Pučina (1995) i Ibrišimovićeve Priče (2007). Ovaj prevodilac preveo je i tri naučna djela: Amir Ljubović i Sulejman Grozdanić – Prozna književnost Bosne i Hercegovine na orijentalnim jezicima (2008), Esad Duraković –  Prolegomena za historiju književnosti orijentalno-islamskoga kruga (2013) i Mehmed Kico –  Ogledi u poetici prevođenja – u svjetlu iskustava o arapskom jeziku (2014).

Walid al-Sibai, sirijski književnik i prevodilac, po zanimanju ljekar, objavio je Antologiju makedonske priče (2005), te prijevode romana Prokleta avlija Ive Andrića (1995) i romana Ljudi sa četiri prsta Miodraga Bulatovića (2018).

Sirijski diplomata Sami al-Durubi, nekadašnji sirijski ambasador u Jugoslaviji, preveo je na arapski jezik Andrićeve romane Na Drini ćuprija (1961) i Travnička hronika (1964).

Egipćanin Abd al-Latif, profesor, u saradnji s Ahmedom Smajlovićem, tada doktorandom u Kairu, preveo je Selimovićev roman Derviš i smrt (1971), a Egipćanka Sahba Muhammad Bunduq prevela je Taljićev Roman o Srebrenici (2000).

Prevođenjem triju spomenutih naslova na arapski jezik, Abu al-Bandora dao je novi impuls kulturnoj razmjeni između arapskog svijeta i Bosne i Hercegovine.

PROČITAJTE I...

. Bježeći pred nacističkom pomamom, u New York dolazi Jevrej Alfred Lion i odmah biva zaražen jazzom. Krajem iste godine pridružuje mu se još jedan jevrejski izbjeglica iz Njemačke, fotograf Francis Wolff, koji je također iskazivao strast spram jazza. Nastaje “Blue Note Records”, etiketa na kojoj su pokušavali i uspjeli kaptirati sve promjene u jazzu, bez imalo estetskih posrtaja i ekonomskih kompromisa

PRIDRUŽITE SE DISKUSIJI

Podržite nas na Facebooku!